Бо ғайр дидам он санами сими соқ ро

با غیر دیدم آن صنم سیم ساق را

Аз рашк бар висол гузидам фироқ ро

از رشک بر وصال گزیدم فراق را

Зинсон ки ҳафт узви ман аз тоби ишқи сӯхт

زینسان که هفت عضو من از تاب عشق سوخت

Оҳам аҷаб насузад агар на равоқ ро

آهم عجب نسوزد اگر نه رواق را

Хуши онкии бинмши зи ма рӯй худ ба ман

خوش آنکه بینمش ز مه روی خود به من

Субҳи висоли сохтаи шоми фироқ ро

صبح وصال ساخته شام فراق را

Шавқаши чунин ки бастаи забонам ба пеш ӯ

شوقش چنین که بسته زبانم به پیش او

Гӯям ба ӯ чигуна ғами иштиёқ ро

گویم به او چگونه غم اشتیاق را

Корам фитодааст бшўхӣ ки дар азал

کارم فتاده است بشوخی که در ازل

Нашунидааст номи вафоу вифоқ ро

نشنیده است نام وفا و وفاق را

. . . . Ки гуфтат ки пеша кун

....که گفتت که پیشه کن

Бо ман нифоқроу бғири иттифоқ ро

با من نفاق را و بغیر اتفاق را

Соқӣ биор соғар май то дамии рафиқ

ساقی بیار ساغر می تا دمی رفیق

Ширин кунад зи бода ӣ талхати мазоқ ро

شیرین کند ز باده ی تلخت مذاق را