Чун шафақ гарчи марои бодаи зи хӯн ҷигар аст

چون شفق گرچه مرا باده ز خون جگر است

Дил озодаам аз субҳи трбнок тар аст

دل آزاده‌ام از صبح طربناک‌تر است

Ошиқии мояи шодӣ буду ганҷи мурод

عاشقی مایهٔ شادی بُوَد و گنجِ مراد

Дили холии зи муҳаббат , садаф бегуҳар аст

دل خالی ز محبت صدف بی‌گُهر است

Ҷилваи барқи шитобанда буд ҷилваи умр

جلوهٔ برقِ شتابنده بوَد جلوهٔ عمر

Магзар аз бодаи мастона ки шаб дар гузар аст

مگذر از بادهٔ مستانه که شب در گذر است

Лаб фурӯбастаам аз нолау фарёд вале

لب فروبسته‌ام از ناله و فریاد ولی

Дил мотам зада дар синаи ман навҳа гар аст

دل ماتم‌زده در سینهٔ من نوحه‌گر است

Гиряу хандаи оҳистау пайвастаи ман

گریه و خندهٔ آهسته و پیوستهٔ من

Ҳам чу шамъи саҳар , омехта бо икдгр аст

هم‌چو شمع سحر آمیخته با یکدگر است

Доғи ҷони сӯзи ман аз ханда хунин пайдост

داغ جان‌سوز من از خندهٔ خونین پیداست

эй басои ханда ки аз гиря , ғам ангезтар аст

ای بسا خنده که از گریه غم‌انگیزتر است

Хоки Широз ки сарманзил ишқасту умед

خاکِ شیراز که سرمنزل عشق است و امید

Қиблаи мардуми соҳиби дилу соҳиб назар аст

قبلهٔ مردم صاحب‌دل و صاحب‌نظر است

Сархуш аз нолаи мастона саъдӣаст раҳе

سرخوش از نالهٔ مستانهٔ سعدی است رهی

Ҳама гӯйанд вале гуфта саъдӣ дигар аст

همه گویند ولی گفتهٔ سعدی دگر است