Соя орамида: Лолаи доғдидаҳро монам

Нозуки андом: зи ҷоми оинаи гавани партав шароб дамид

сўдоздаҳ: Он ки сўдоздаҳи чашм ту бӯдааст манам

Поёни шаб: Рафт ва нарафта накҳати гесуӣ ӯ ҳануз

Борони субҳгоҳӣ: Ашк саҳар задойад аз лавҳи дили сиёҳӣ

Умри наргис: Оташини хуии марои поси дил ман нест нест

Сароби орзӯ: Дили ман зи тобнокӣ ба шароб ноб монад

Аз худ рамида: Чу гули зи дасти ту ҷайби дарида Эй дорам

Ситораи хандон: Ба гӯши ҳам нафасони оташини сурӯдами ман

Кавкаби умед: эй субҳи нўдмидаҳ ! биногваш кистӣ ?

Бе саранҷом: Мурғи хунини таронаро монам

Шуълаи саркаш: Лола дидам рӯй зебоӣ туам омад ба ёд

маҳтоб: Мо нақди офият ба меноб дода ем

Лабханди субҳдам: Гар шавад он рӯй равшани ҷилвагар ҳангоми субҳ

ноошно: Моро дилӣ буд ки зи дунёӣ дигар аст

гурезон: Чаро чу шодӣ аз ин анҷумани гурезоне ?

Хандаи барқ: Сазоӣ чун ту гулӣ гарчи нест хонаи мо

Мардуми фиреб: Шаби ёри ман табасту ғами синаи сӯзи ҳам

ҳўснок: Дар чаман чун шохи гули нозуки танӣ афтода аст

Кӯй май фуруш: Мо назар аз хирқаи пӯшон баста ем

Хоки Широз: Чун шафақ гарчи марои бодаи зи хӯн ҷигар аст

Гесуии шаб: Шаби ин сар гесуӣ надорад ки ту дорӣ

Вафои шамъ: Мардум аз дард ва наме ое ба болинам ҳануз

Шаби зиндаи дор: Хотир беорзӯ аз ранҷи ёр осӯда аст