Ба рӯй сайл кушодем роҳи хонаи хеш

به روی سیل گشادیم راه خانهٔ خویش

Ба даст барқ супурдем ошиёнаи хеш

به دست برق سپردیم آشیانهٔ خویش

Маро чаҳ ҳад ки занами бӯсаи остини туро

مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا

Ҳамин қадари ту мронми зи остонаи хеш

همین قدر تو مرانم ز آستانهٔ خویش

Ба ҷузи ту каз нигаҳии сӯхтии дили мо ро

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

Ба дасти хеш ки оташ занад ба хонаи хеш

به دست خویش که آتش زند به خانهٔ خویش

Махон ҳадиси раҳоӣ ки улфатӣаст маро

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا

Ба нолаи саҳару гиряи шабонаи хеш

به ناله سحر و گریه شبانهٔ خویش

зи рашк то ки ҳалокам кунад ба домани ғайр

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر

Чу гул наад сар ва мастӣ кунад баҳонаи хеш

چو گل نهد سر و مستی کند بهانهٔ خویش

Раҳе ба нолаи диҳӣ чанд дардисари моро ?

رهی به ناله دهی چند دردسر ما را؟

Бимир аз ғам ва кӯтоҳ кун фасонаи хеш

بمیر از غم و کوتاه کن فسانهٔ خویش