Давр аз ту ҳршб то саҳари гирён чу шамъи маҳфилам

دور از تو هرشب تا سحر گریان چو شمع محفلم

То худ чаҳ бошад ҳосилӣ аз гиря беҳосилам ?

تا خود چه باشد حاصلی از گریهٔ بی‌حاصلم؟

Чун сояи давр аз рӯй ту афтодаам дар кӯии ту

چون سایه دور از روی تو افتاده‌ام در کوی تو

Чашми умедами сӯии ту вой аз умеди ботилам

چشم امیدم سوی تو وای از امید باطلم

Аз бас ки бо ҷону дилам эй ҷон ва дил омехтӣ

از بس که با جان و دلم ای جان و دل آمیختی

Чун накҳат аз оғӯши гули буии ту хезад аз гулам

چون نکهت از آغوش گُل بوی تو خیزد از گِلَم

Лабрези ашками ҷоми кӯ ? он оби оташи фоми кӯ ?

لبریز اشکم جام کو؟ آن آب آتش‌فام کو؟

Вони мояи ороми кӯ ? то чора созад мушкилам

وآن مایهٔ آرام کو؟ تا چاره سازد مشکلم

Дар кори ишқами ёри дили огоҳам аз асрори дил

در کار عشقم یار دل آگاهم از اسرار دل

Ғофили ним аз кори дили вази кори дунёи ғофилам

غافل نیم از کار دل وز کار دنیا غافلم

Дар ишқ ва мастӣ додаам буд ва набӯд хештан

در عشق و مستی داده‌ام بود و نبود خویشتن

эй соқӣ мисатон бигӯ девонаам ё оқилам

ای ساقی مستان بگو دیوانه‌ام یا عاقلم

Чун ашк меларзад дилам аз мавҷи гесуеи раҳе

چون اشک می‌لرزد دلم از موج گیسویی رهی

Бо он ки дар тӯфони ғами дарё , дилам , дарёдилам

با آن که در طوفان غم دریا، دلم، دریادلم