Ман кистам зи мардуми дунёи рамида Эй

من کیستم ز مردم دنیا رمیده‌ای

Чун кӯҳсори пой ба доман кашида Эй

چون کوهسار پای به دامن کشیده‌ای

Аз сӯзи дил чу хирмани оташи гирифта Эй

از سوز دل چو خرمن آتش گرفته‌ای

Вази ашки ғам чу киштии тӯфони расида Эй

وز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده‌ای

Чун шом бе рухи ту ба мотам нишаста Эй

چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته‌ای

Чун субҳ аз ғами ту гиребони дарида Эй

چون صبح از غم تو گریبان دریده‌ای

Сар кун навой ишқ ки азҳоиу ҳўии ақл

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

Озурдаам чу гӯш насиҳат шунида Эй

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده‌ای

Рафт аз қафоӣ ӯ дил аз худ рамида ам

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

Бетобтар зи ашк ба домани давида Эй

بی تاب تر ز اشک به دامن دویده‌ای

Моро чу гирдбоди зи роҳат насиб нест

ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست

Роҳати куҷоу хотири ноормидаҳ Эй

راحت کجا و خاطر ناآرمیده‌ای

Бечорае ки чора талаб мекунад зи халқ

بیچاره‌ای که چاره طلب می کند ز خلق

Дорад умеди миваи зи шохи бурӣда Эй

دارد امید میوه ز شاخ بریده‌ای

Аз бас ки хӯн фурӯ чакад аз теғи осмон

از بس که خون فرو چکد از تیغ آسمان

Монад шафақ ба доман дар хӯн кашида Эй

ماند شفق به دامن در خون کشیده‌ای

Бо ҷони тобноки зи меҳнати сарои хок

با جان تابناک ز محنت سرای خاک

Рафтем ҳамчуи қатраи ашкии зи дида Эй

رفتیم همچو قطرهٔ اشکی ز دیده‌ای

Дардӣ ки баҳри ҷони раҳе офарӣда анд

دردی که بهر جان رهی آفریده‌اند

ё раб мабод қисмати ҳеҷ офарӣда Эй

یا رب مباد قسمت هیچ آفریده‌ای