Ба даии моҳ каз гашти гардони сипеҳр
به دیماه کز گشت گردان سپهر
Саҳоби афканди парда бар рӯй меҳр
سحاب افکند پرده بر روی مهر
зи дами сардии абри санҷоби пӯш
ز دمسردی ابر سنجابپوش
Радои қсб кӯҳ гирад ба дӯш
ردای قصب کوه گیرد به دوش
Ҷаҳони пӯшад аз барфи симини ҳарир
جهان پوشد از برف سیمین حریر
Кашад пардаи симгуни обгир
کشد پرده سیمگون آبگیر
Шавад домани боғ аз гули тиҳӣ
شود دامن باغ از گل تهی
Чаман монад аз зулфи сунбули тиҳӣ
چمن ماند از زلف سنبل تهی
Дар он фитнаи ангези тӯфони марг
در آن فتنهانگیز طوفان مرگ
Ки на ғунча монад ба гулбун на барг
که نه غنچه ماند به گلبن نه برگ
Гулии равшании бахш бустон шавад
گلی روشنیبخش بستان شود
Чароғи дил бӯстонён шавад
چراغ دل بوستانیان شود
Саборо кунад масти гесуии хеш
صبا را کند مست گیسوی خویش
Ҷаҳонро барангезад аз буии хеш
جهان را برانگیزد از بوی خویش
Гули яхи бхўонндш вае шигифт
گل یخ بخوانندش و ای شگفت
Казу боғи афсурда гармӣ гирифт
کزو باغ افسرده گرمی گرفت
зи гулҳо аз он сар броФрохтаҳ аст
ز گلها از آن سر برافراخته است
Ки бо боғ бебарг ва бар сохта аст
که با باغ بیبرگ و بر ساخته است
Ту низ эй гули оташини чеҳри ман
تو نیز ای گل آتشینچهر من
Ки ангехтӣ оташи меҳри ман
که انگیختی آتش مهر من
зи перӣ чу афсаради ҷон дар танам
ز پیری چو افسرد جان در تنم
Тиҳӣ аз гул ва лола шуд гулшанам
تهی از گل و لاله شد گلشنم
Сияҳи кории ахтари сияҳи фом
سیهکاری اختر سیهفام
Сияҳи мӯӣ ман кард чун сими хом
سیه موی من کرد چون سیم خام
Сеӣ сарвам аз бори ғами гашти паст
سهی سروم از بار غم گشت پست
Марои барфи перӣ ба срншст
مرا برف پیری به سرنشست
Ба дилҷӯем дар канор омадӣ
به دلجویم در کنار آمدی
зи мисатони ғамро баҳор омадӣ
ز مستان غم را بهار آمدی
Гули ях гар оварад бустон ба даст
گل یخ گر آورد بستان به دست
Марои оташини лолае чун ту ҳаст
مرا آتشینلالهای چون تو هست
зи глчҳргони сар бар афрохтӣ
ز گلچهرگان سر بر افراختی
Ки бо ҷони афсурдае сохтӣ
که با جان افسردهای ساختی