Шаб чу бӯседам лаби гулгун ӯ

شب چو بوسیدم لب گلگون او

Гашти ларзони қомати мавзун ӯ

گشت لرزان قامت موزون او

Зер гесу кард пинҳон рӯй хеш

زیر گیسو کرد پنهان روی خویش

Моҳро пӯшед бо гесуии хеш

ماه را پوشید با گیسوی خویش

Гуфтамаш : эй рӯй ту субҳи умед

گفتمش: ای روی تو صبح امید

Дар дили шаби бӯсаи моро ки дид ?

در دل شب بوسه ما را که دید؟

Қиссаи пардозӣ дар ин саҳро набӯд

قصه‌پردازی در این صحرا نبود

Чашми ғаммозӣ ба сӯй мо набӯд

چشم غمازی به سوی ما نبود

Ғунчаи хомӯш ӯ чун гули шкФт

غنچهٔ خاموش او چون گل شکفت

Бар ман аз ҳайрат нигоҳӣ кард ва гуфт

بر من از حیرت نگاهی کرد و گفت

Бо хабар аз роз мо гардид шаб

با خبر از راز ما گردید شب

Бӯсае додем ва онро дид шаб

بوسه‌ای دادیم و آن را دید شب

Бӯсаро шаб дид ва бо маҳтоб гуфт

بوسه را شب دید و با مهتاب گفت

Моҳ хандид ва ба мавҷ об гуфт

ماه خندید و به موج آب گفت

Мавҷи дарёи ҷониби поруи шитофт

موج دریا جانب پارو شتافت

Роз мо гуфт ва ба дигари сӯи шитофт

راز ما گفت و به دیگر سو شتافت

Қиссаро пору ба қойиқ боз гуфт

قصه را پارو به قایق باز گفت

Достони дилкашии зи он роз гуфт

داستان دلکشی ز آن راز گفت

Гуфт қойиқи ҳам ба қоиқбони хеш

گفت قایق هم به قایقبان خویش

Ончиро бишунид аз ёрони хеш

آنچه را بشنید از یاران خویش

Монда буд ин роз агар дар пеш ӯ

مانده بود این راز اگر در پیش او

Дил набӯд ошуфта аз ташвиш ӯ

دل نبود آشفته از تشویش او

Лек дард ӣнҷост кони нопухтаи мард

لیک درد اینجاست کان ناپخته مرد

Бо зании он розро иброз кард

با زنی آن راز را ابراز کرد

Гуфт бо зани марди ғофили роз ро

گفت با زن مرد غافل راز را

Он тиҳии табли блндоўоз ро

آن تهی‌طبل بلندآواز را

Лоҷарами фардо аз он роз наҳуфт

لاجرم فردا از آن راز نهفت

Қиссаи гӯйони қисса ҳо хоҳанд гуфт

قصه‌گویان قصه‌ها خواهند گفت

Зан ба ғаммозии даҳон во ме кунад

زن به غمازی دهان وا می‌کند

Розро чун рӯз ифшо ме кунад

راز را چون روز افشا می‌کند