Рӯзӣ ба ҷои лаълу гуҳари снгризаҳ Эй
روزی به جای لعل و گهر سنگریزهای
Барадам ба заргарӣ ки бар ангуштарӣ наад
بردم به زرگری که بر انگشتری نهد
Бншондш ба ҳалқаи заррини ақиқи вор
بنشاندش به حلقه زرین عقیقوار
Он сон ки доғ бар дил ҳар муштарӣ наад
آن سان که داغ بر دل هر مشتری نهد
Заргари з ман сетанд ва бар ӯ хираи бнгрист
زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست
Вонгаҳ ба ханда гуфт ки ин снгризаҳ чист ?
وآنگه به خنده گفت که این سنگریزه چیست؟
Ҳайф оядам зи ҳалқаи заррин ки ин нигин
حیف آیدم ز حلقه زرین که این نگین
Ночизу хўормоиаҳ ва беқадар ва бе баҳост
ناچیز و خوارمایه و بیقدر و بیبهاست
Шоёни дасти мардум гавҳаршинос нест
شایان دست مردم گوهرشناس نیست
Дар зер по фикан ки бар ангуштарӣ хатост
در زیر پا فکن که بر انگشتری خطاست
Ҳар санги бдгҳр на сазовор зинат аст
هر سنگ بدگهر نه سزاوار زینت است
Бо зари сурхи санги сияҳро чаҳ нисбатаст ?
با زر سرخ سنگ سیه را چه نسبت است؟
Гуфтам ба хашми заргари зоҳрпрст ро
گفتم به خشم زرگر ظاهرپرست را
К-эии хоҷаи лаъл низ аз оғӯш санг хост
کای خواجه لعل نیز از آغوش سنگ خاست
Зони рӯ гарон баҳост ки ҳамтои он кам аст
زآن رو گرانبهاست که همتای آن کم است
Оре ҳрончаҳ нест фаровон гарон баҳост
آری هرآنچه نیست فراوان گرانبهاست
Венаи снгризаҳ эй ки Фрочнги ман буд
وین سنگریزهای که فراچنگ من بُوَد
Хораши мубин ки лаъли гарони санги ман буд
خوارش مبین که لعل گرانسنگ من بود
Рӯзӣ ба кӯҳпояи ману сарви нози ман
روزی به کوهپایه من و سرو ناز من
Будем раҳи сипар ба хами кӯчаи боғ ҳо
بودیم ره سپر به خم کوچهباغها
Ин сӯи равон ба шодӣ ва он сӯи давон ба шавқ
این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق
Лабрези крдە аз май ъушрати аёғ ҳо
لبریز کردە از می عشرت ایاغها
Ногоҳ чун парӣ задагон он парӣ фитод
ناگاه چون پریزدگان آن پری فتاد
Вази дарди пои зи пўиаҳ ва бозӣгарӣ фитод
وز درد پا ز پویه و بازیگری فتاد
Осемаи сари давидам ва дар бар грФтмш
آسیمه سر دویدم و در بر گرفتمش
Каз даст рафт тоқатам аз дарди пой ӯ
کز دست رفت طاقتم از درد پای او
Бар пои нозанин чу накӯи бнгристм
بر پای نازنین چو نکو بنگریستم
Огаҳ шудам зи ҳодисаи ҷони гзоӣ ӯ
آگه شدم ز حادثه جانگزای او
Дарёфтам ки панҷаи он моҳ ранҷа аст
دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است
Вази снгризаҳ эй бути ман дар шиканҷа аст
وز سنگریزهای بت من در شکنجه است
Ман хам шудам ба чорагарӣ дар баробари хеш
من خم شدم به چارهگری در برابر خویش
Вони маи ниҳод бар кафи ман пои нарми хеш
وآن مه نهاد بر کف من پای نرم خویش
Шастам ба ашки пои вайу чораи сохтам
شستم به اشک پای وی و چاره ساختم
Он доғро ба бӯсаи лабҳои гарми хеш
آن داغ را به بوسه لبهای گرم خویش
Венаи гавҳарӣ ки дар ?назарети санг сода аст
وین گوهری که در نظرت سنگ ساده است
Бар пои он парӣ чу раҳе бӯса дода аст
بر پای آن پری چو رهی بوسه داده است