Арӯси чамани Марями тобнок

عروس چمن مریم تابناک

Гарави барда аз наварӯсони хок

گرو برده از نوعروسان خاک

Ки ӯро ба ҷузи содагӣ моя нест

که او را به جز سادگی مایه نیست

Нкўрўии муҳтоҷ пероя нест

نکوروی محتاج پیرایه نیست

Ба рухи нури маҳз ва ба тани сими ноб

به رخ نور محض و به تن سیم ناب

Ба софӣ чу ашк ва ба покӣ чу об

به صافی چو اشک و به پاکی چو آب

Ба равшандилии қатра шабнам аст

به روشندلی قطره شبنم است

Ба покизагии доман Марям аст

به پاکیزگی دامن مریم است

Чунон нозуки андому симинаи тан

چنان نازک‌اندام و سیمینه‌تن

Ки симини тани нозуки андоми ман

که سیمین‌تن نازک‌اندام من

Сухан ҳо кунад бо ман аз рӯй дӯст

سخن‌ها کند با من از روی دوست

зи гесуӣ ӯ бишинавам буии дӯст

ز گیسوی او بشنوم بوی دوست

Ба рухсора чун нозанин ман аст

به رخساره چون نازنین من است

Нишонеи зи нозофарин ман аст

نشانی ز نازآفرین من است

Буд ҷони мо сархуш аз ҷом ӯ

بود جان ما سرخوش از جام او

Ки моро гулӣ ҳаст ҳам ном ӯ

که ما را گلی هست هم‌نام او

Гули ман на танҳо бидон ранг ва бӯаст

گل من نه تنها بدان رنگ و بوست

Ки покизаи домон покиза хуаст

که پاکیزه دامان پاکیزه‌خوست

Қазо чун занад ҷоми умрам ба санг

قضا چون زند جام عمرم به سنگ

Ба доғам шавад дидаҳо лолаи ранг

به داغم شود دیده‌ها لاله‌رنگ

Ба хоки сияҳ чун шавад манзилам

به خاک سیه چون شود منزلم

Буд доғи он сими тан бар дилам

بود داغ آن سیم‌تن بر دلم

Баҳорон чу гул аз чамани брдмд

بهاران چو گل از چمن بردمد

Гули Марям аз хоки ман брдмд

گل مریم از خاک من بردمد

Навозади дилу ҷони ғамнок ро

نوازد دل و جان غمناک را

Пар аз буи Марям кунад хок ро

پر از بوی مریم کند خاک را