Гули ман бустон гашта рӯят

گل من بستان گشته رویت

Чаман аз гул шуд , чун сари Кувайт

چمن از گل شد، چون سر کویت

Булбул аз мастӣ

بلبل از مستی

Ҳар нафаси нағмае сар кунад

هر نفس نغمه‌ای سر کند

Лола ороед чеҳри зебо ро

لاله آراید چهر زیبا را

Сабзаи даргирад рӯй саҳро ро

سبزه درگیرد روی صحرا را

Бо миноӣ меомода кун не ро

با مینای می آماده کن نی را

Ҳон мутриб бизан , соқӣ бидиҳ май ро

هان مطرب بزن، ساقی بده می را

Каз булбул ояд нағмаи наврӯзӣ

کز بلبل آید نغمه نوروزی

Пар кун қадаҳ аз шодии пирӯзӣ

پر کن قدح از شادی پیروزی

Дилдодагонро эй гули салои даҳ

دلدادگان را ای گل صلا ده

Ҷомии зи мо гири бӯсӣ ба мо даҳ

جامی ز ما گیر بوسی به ما ده

Навгулии пайдо дар баҳорон кун

نوگلی پیدا در بهاران کن

Рӯйу мӯяшро бӯса борон кун

روی و مویش را بوسه باران کن

Лолагар хоҳӣ ? оташини рӯйиш

لاله گر خواهی؟ آتشین رویش

Сунбул ар ҷӯии тори гесуяш

سنبل ار جویی تار گیسویش

Шуд фасли гул ва ман давр аз он моҳам

شد فصل گل و من دور از آن ماهم

эй сарви равон , васлат ба ҷон хоҳам

ای سرو روان، وصلت به جان خواهم

Бозо ки чун гул , дар канорам бошӣ

بازآ که چون گل، در کنارم باشی

Дар навбаҳорон , навбаҳорам бошӣ

در نوبهاران، نوبهارم باشی

Дилдодагонро , эй гули салои даҳ

دلدادگان را، ای گل صلا ده

Ҷомии зи мо гир , бӯсӣ ба мо даҳ

جامی ز ما گیر، بوسی به ما ده