Бо он ки ҳамчун ашки ғам бар хоки раҳ афтодаам ман

با آن که همچون اشک غم بر خاک ره افتاده ام من

Бо он ки ҳар шаби нолаҳо чун мурғи шаб сар додаам ман

با آن که هر شب ناله ها چون مرغ شب سر داده ام من

Бо он ки аз бе ҳосилии сар дар гиребонам чу гул

با آن که از بی حاصلی سر در گریبانم چو گل

Шодам ки аз равшани дилии покизаи домонам чу гул

شادم که از روشن دلی پاکیزه دامانم چو گل

ё раб чун ман афтодае кӯ ?

یا رب چون من افتاده ای کو؟

Афтодаи озодае кӯ ?

افتاده آزاده ای کو؟

То рафта аз ҷонами бурун савдоӣ ҳастӣ ,

تا رفته از جانم برون سودای هستی،

Осӯдаам осӯда аз ғавғоӣ ҳастӣ

آسوده ام آسوده از غوغای هستی

Гулбонги мастии офарин ҳамчун раҳе сар додаам ман

گلبانگ مستی آفرین همچون رهی سر داده ام من

Мурғи шаби оҳангам вале дар доми ғам афтодаам ман

مرغ شب آهنگم ولی در دام غم افتاده ام من