Фақири кӯрӣ бо гетӣ офарин ме гуфт

فقیر کوری با گیتی‌آفرین می‌گفت

Ки эй зи васфи ту алкни забони таҳсинам

که ای ز وصف تو الکن زبان تحسینم

Ба неъматӣ ки маро додае ҳазорон шукр

به نعمتی که مرا داده‌ای هزاران شکر

Ки ман на дархури лутфу атои чандинам

که من نه درخور لطف و عطای چندینم

Хасӣ гирифт гиребони кӯр ва бо вай гуфт

خسی گرفت گریبان کور و با وی گفت

Ки то ҷавоб нагӯйӣ з пой нанишинам

که تا جواب نگویی ز پای ننشینم

Ман ар сипоси ҷаҳон офарин кунам на шигифт

من ار سپاس جهان‌آفرین کنم نه شگفت

Ки тезбину қавии панҷатар зи шоҳинам

که تیزبین و قوی‌پنجه‌تر ز شاهینم

Вале ту кӯрӣу нотндрсту ҳоҷатманд

ولی تو کوری و ناتندرست و حاجتمند

На чун манӣ ки худованди ҷоҳу тамкинам

نه چون منی که خداوند جاه و تمکینم

Чаҳ неъматӣаст туро то ба шукр он кӯшӣ ?

چه نعمتی است ترا تا به شکر آن کوشی؟

Ба ҳайрати андар аз кор чун ту мискинам

به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم

Бигуфт кӯри казин ба чаҳ неъматии хоҳӣ ?

بگفت کور کزین به چه نعمتی خواهی؟

Ки рӯй чун ту фурӯмоя эй наме байнам

که روی چون تو فرومایه‌ای نمی‌بینم