Бе ту эй гул , дар ин шоми торӣ
بیتو ای گل، در این شام تاری
Доманами пургул аз ашк ва хӯн аст
دامنم پرگل از اشک و خون است
Дидагонам ба шаби зиндаи дорӣ
دیدگانم به شبزندهداری
Хира бар миҷмарии лола гаван аст
خیره بر مجمری لالهگون است
Ман хамӯшам зи афсурдаи ҷонӣ
من خموشم ز افسردهجانی
Шуълаи саргарми оташи забонӣ
شعله سرگرم آتشزبانی
Бо ман ин оташи тунду саркаш
با من این آتش تند و سرکش
Достон ҳо сарояд зи хуят
داستانها سراید ز خویت
Шуълаи зарду ларзони оташ
شعله زرد و لرزان آتش
Монад эй гул ба зарринаи мӯят
ماند ای گل به زرینهمویت
Зулфи заррини ту шуъла ранг аст
زلف زرین تو شعلهرنگ است
Бо дилами шуълаи осо ба ҷанг аст
با دلم شعلهآسا به جنگ است
Рафтӣ аз кулбаи ман ба саҳро
رفتی از کلبه من به صحرا
Лаб фурӯбаста аз гуфт вгўиӣ
لب فروبسته از گفتوگویی
Буии гул будӣу буии гул ро
بوی گل بودی و بوی گل را
Бод ҳрдм кашонад ба сӯе
باد هردم کشاند به سویی
Имшаб эй гул ба кӯй ки рафтӣ ?
امشب ای گل به کوی که رفتی؟
Домани афшон ба сӯй ки рафтӣ ?
دامنافشان به سوی که رفتی؟
Рафтӣ ва аз пас пардаи ашк
رفتی و از پس پرده اشک
Маҳви рухсораи оташами ман
محو رخساره آتشم من
Гарчи сӯзади дил аз оташи рашк
گرچه سوزد دل از آتش رشک
Бо ҳамаи нохушиҳо , хушами ман !
با همه ناخوشیها، خوشم من!
Ишқ бегиря шурӣ надорад
عشق بیگریه شوری ندارد
Шамъи афсурда нурӣ надорад
شمع افسرده نوری ندارد
Дар дили танги ман оташ афрӯхт
در دل تنگ من آتش افروخت
Ишқ оташ фурӯзӣ ки дорам
عشق آتشفروزی که دارم
Ногаҳони ҳамчу гул хоҳадам сӯхт
ناگهان همچو گل خواهدم سوخت
Оташи синаи сӯзӣ ки дорам
آتش سینهسوزی که دارم
Сӯзад аз тоби ғами пайкари ман
سوزد از تاب غم پیکر من
То чаҳ созад ба хокистари ман
تا چه سازد به خاکستر من
Шамъи ғам бо ҳамаи хонаи сӯзӣ
شمع غم با همه خانهسوزی
Нур ва гармӣ диҳад ҷону тан ро
نور و گرمی دهد جان و تن را
Ҳркҷои оташии брФрўзӣ
هرکجا آتشی برفروزی
Равшаноӣ диҳад анҷуман ро
روشنایی دهد انجمن را
Ишқи ҳам оташии ҷон гудоз аст
عشق هم آتشی جانگداز است
Равшании бахши аҳл ниёз аст
روشنیبخش اهل نیاز است
Пеши оташ аз он моҳи саркаш
پیش آتش از آن ماه سرکش
Шиква ронад забон хамӯшам
شکوه راند زبان خموشم
Вази дили гарму сӯзони оташ
وز دل گرم و سوزان آتش
Ҳарфи ҷон сӯзӣ ояд ба гӯшам
حرف جانسوزی آید به گوشم
К-эии гирифтори он оташин рӯй
کای گرفتار آن آتشینروی
Оташини рӯ буд оташини хуй
آتشینرو بود آتشینخوی
Шиква аз сардӣ ӯ чаҳ ронӣ ?
شکوه از سردی او چه رانی؟
Кин буд охири кори оташ
کاین بود آخر کار آتش
Қиссаи сӯзиши дил чаҳ хуоне ?
قصه سوزش دل چه خوانی؟
Сӯзади он кӯ шавад ёри оташ
سوزد آن کو شود یار آتش
Гоҳ сардасту гуҳ оташин аст
گاه سرد است و گه آتشین است
Хуй ҳар оташини чеҳра ин аст
خوی هر آتشینچهره این است
Майгароӣ чу он гул ба сардӣ
میگرایی چو آن گل به سردی
Кам кам эй оташи ним мурда
کمکم ای آتش نیممرده
Чун ба як бораи хомӯши гардӣ
چون به یکباره خاموش گردی
Ваз ту монад зуғолии фусурда
وز تو ماند زغالی فسرده
Гирами онроу тифлонаи садбор
گیرم آن را و طفلانه صدبار
Номи он гул , нивисам ба девор
نام آن گل، نویسم به دیوار