Даруни кулбаи танагии шабонгоҳ
درون کلبه تنگی شبانگاه
зи оташдон , ба ҳрсўи шуълаи хезад
ز آتشدان، به هرسو شعله خیزد
Дар оташи чӯбтар ҳамчун дили ман
در آتش چوب تر همچون دل من
« сиррии сӯзад , сиррии хунобаи резад »
«سری سوزد، سری خونابه ریزد»
Сарояд соз , аз сӯзи ҷудоӣ
سراید ساز، از سوز جدایی
Ба гӯшами нағмаҳои ошноӣ
به گوشم نغمههای آشنایی
зи барфи баҳмании пӯшидаи ҳомӯн
ز برف بهمنی پوشیده هامون
Паранд симгун бар пайкари хеш
پرند سیمگون بر پیکر خویش
Ман аз симинаи ҳомӯн боз ёбам
من از سیمینه هامون باز یابم
Нишони дилбари симин бар хеш
نشان دلبر سیمینبر خویش
Сабо дар гӯши ман ном ту гуяд
صبا در گوش من نام تو گوید
Насими оҳистаи пайғом ту гуяд
نسیم آهسته پیغام تو گوید
Куҷое ? каз навой оташинам
کجایی؟ کز نوای آتشینم
Дилат дар сина гардад оташи ангез
دلت در سینه گردد آتشانگیز
Миёни барфу ях дар отшстм
میان برف و یخ در آتشستم
Ба барфи андар шигифтаст оташи тез
به برف اندر شگفت است آتش تیز
Ҷаҳон дар дидаи ман маҳву торик
جهان در دیده من محو و تاریک
Ту аз ман давр ва ман бо марги наздик
تو از من دور و من با مرگ نزدیک
Барор эй соз , овозӣ ки гардун
برآر ای ساز، آوازی که گردون
Тариқи созгорӣ пеш гирад
طریق سازگاری پیش گیرد
Фарохони бахти раҳ гум кардаам ро
فراخوان بخت ره گم کردهام را
Ки роҳи ошён хеш гирад
که راه آشیان خویش گیرد
Ба сардигар фалаки бедод кеш аст
به سردی گر فلک بیداد کیش است
Дили ман , гарм аз савдоӣ хеш аст
دل من، گرم از سودای خویش است