Ту эй бе баҳои шохки шамъдонӣ

تو ای بی‌بها شاخک شمعدانی

Ки бар зулфи маъшӯқи ман ҷо гирифтӣ

که بر زلف معشوق من جا گرفتی

Аҷаб дорам аз кавкаби толеъи ту

عجب دارم از کوکب طالع تو

Ки бар фарқи хуршед мأўо гирифтӣ

که بر فرق خورشید مأوا گرفتی

Қадам аз бисот гулистон кашидӣ

قدم از بساط گلستان کشیدی

Макон бар фароз сурайё гирифтӣ

مکان بر فراز ثریا گرفتی

Фалаки сохт перояи зулфи ҳурат

فلک ساخت پیرایهٔ زلف حورت

Дили худ чу аз хокёни вогрФтӣ

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

Магари тоири бӯстони биҳиштӣ ?

مگر طایر بوستان بهشتی؟

Ки ҷо бар сари шох тӯбо гирифтӣ

که جا بر سر شاخ طوبی گرفتی

Магари панҷаи машки сои насимӣ ?

مگر پنجه مشک‌سای نسیمی؟

Ки гесуии он срўболо гирифтӣ

که گیسوی آن سروْبالا گرفتی

Магари дасти андешаи мое эй гул ?

مگر دست اندیشهٔ مایی ای گل؟

Ки зулфаш ба аҷз ва таманно гирифтӣ

که زلفش به عجز و تمنا گرفتی

Магари фитна бар оташин рӯй ёрӣ

مگر فتنه بر آتشین‌روی یاری

Ки оташ чу мо дар саропо гирифтӣ ?

که آتش چو ما در سراپا گرفتی؟

?герат нест дил аз ғами ишқи хунин

گرت نیست دل از غم عشق خونین

Чаро ранги хӯни дил мо гирифтӣ ?

چرا رنگ خون دل ما گرفتی؟

Буд мӯӣ ӯ ҷои дилҳои мискин

بود موی او جای دل‌های مسکین

Ту маскан дар он ҳалқа беҷо гирифтӣ

تو مسکن در آن حلقه بی‌جا گرفتی

Аз он турраи пуршикани ҳон ба як сӯ

از آن طره پرشکن هان به یک سو

Ки бар дидаи роҳ тамошо гирифтӣ

که بر دیده راه تماشا گرفتی

Туро буд рангӣ ва бӯе набӯдат

تو را بود رنگی و بویی نبودت

Кунун буии азони зулф бўё гирифтӣ

کنون بوی ازآن زلف بویا گرفتی

Гулӣ будӣ аз ҳар гё бе баҳотар

گلی بودی از هر گیا بی‌بهاتر

Кунун зеб аз он рӯй зебо гирифтӣ

کنون زیب از آن روی زیبا گرفتی