Ту бад-ӣни чашми шӯх ва рӯй чу моҳ

تو بدین چشم شوخ و روی چو ماه

Бабрии дили зи дасти санги сиёҳ

ببری دل ز دست سنگ سیاه

Зери дастат чаҳ осмٰон чаҳ замин

زیر دستت چه آسمٰان چه زمین

Поймолат чаҳ офтоб ва чаҳ моҳ

پایمالت چه آفتاب و چه ماه

Рӯзи мастии нмибрими басар

روز مستی نمیبریم بسر

Ин замони омадем бар сари роҳ

این زمان آمدیم بر سر راه

Чун нанолем ки аз тамошояш

چون ننالیم که از تماشایش

Боз гардад басӯии дидаи нигоҳ

باز گردد بسوی دیده نگاه

Ончии он ҷилва кард бо ҷонам

آنچه آن جلوه کرد با جانم

Барқи ҳаргизи нмикнд ба гиёҳ

برق هرگز نمیکند به گیاه

эй ки бебок бар сари роҳаш

ای که بی باک بر سر راهش

Мерӯйу нмирўӣ аз роҳ

میروی و نمیروی از راه

Бош як лаҳза то бурун ояд

باش یک لحظه تا برون آید

Офтобами зи зери абри сиёҳ

آفتابم ز زیر ابر سیاه

Нафаст аз чаҳ мурда зинда кунад

نفست از چه مرده زنده کند

Гар на рӯҳи аллоҳӣ , балои ашбоаҳ

گر نه روح اللهی، بلا اشباه

Санги сӯзам агар ббٰорми ашк

سنگ سوزم اگر ببٰارم اشک

Чархи резам агар бар орми оҳ

چرخ ریزم اگر بر آرم آه

Гоҳ ва бе гоҳи манъ мо накунӣ

گاه و بی‌گاه منع ما نکنی

Чашмат ар бар Рахш фитад ногоҳ

چشمت ار بر رخش فتد ناگاه

Гуфтамаш меравад разии гуфто

گفتمش میرود رضی گفتا

Ҳар куҷо меравад худои ҳамроҳ

هر کجا میرود خدا همراه