Ва ҳўи мавлонои ҳасани бен Муҳамад . Муваллиду маншаи эшон диёри мазкӯр . Ва ба сифоти ҳамида дар он диёр машҳураст ва дар унфувони шабоби улӯми арабӣау адабӣаро аз фузалоу уламои муосирин иктисоби фармӯда . Ва мароҳили сулӯк низ паймӯда . Ба суҳбати машойиху акобри замони расидау мؤонсти эшонро гузида . Суҳбаташ иттифоқ науфтода баъзе аз ашъораш шунида шуд ва аз он ҷумлааст :
و هُوَ مولانا حسن بن محمد. مولد و منشاء ایشان دیار مذکور. و به صفات حمیده در آن دیار مشهور است و در عنفوان شباب علوم عربیه و ادبیه را از فضلا و علمای معاصرین اکتساب فرموده. و مراحل سلوک نیز پیموده. به صحبت مشایخ و اکابر زمان رسیده و مؤانست ایشان را گزیده. صحبتش اتفاق نیفتاده بعضی از اشعارش شنیده شد و از آن جمله است:
Ҳарки хоҳад зғми ҳардуи ҷаҳони озодӣ
هرکه خواهد زغم هردو جهان آزادی
Гӯи биёу қадаҳии нӯши зи майхонаи мо
گو بیا و قدحی نوش ز میخانهٔ ما
Афсонаи ғамами дили халқӣ кабоб кард
افسانهٔ غمم دل خلقی کباب کرد
Хўшдл касе ки гӯш ба ин достони надод
خوشدل کسی که گوش به این داستان نداد
з чашмам мерасад пайки хадангами дмбдм бар дил
ز چشمم میرسد پیک خدنگم دمبدم بر دل
Надонад чашми аўбои дил чаҳ розӣ дар миён дорад
نداند چشم اوبا دل چه رازی در میان دارد
зи чли соли вараъи тарафии нбстм
ز چل سال ورع طرفی نبستم
Шавам як арбаъӣни ҳам маст бе бок
شوم یک اربعین هم مست بی باک
Мо сар ба гиребони хиҷолат ба дар дӯст
ما سر به گریبان خجالت به در دوست
Зоҳид шудаи мағрур ки мо аз аҳл биҳиштем
زاهد شده مغرور که ما از اهل بهشتیم
Ҳасани ту ва ман пуртӯй аз ҳасан вуҷубаст
حسن تو و من پرتوی از حسن وجوبست
Гар азраҳи имконнигарӣ як сира зиштем
گر ازره امکان نگری یک سره زشتیم
эй қудсам ва аз ошён хеш паридам
همای قدسم و از آشیان خویش پریدم
Ба шавқи гӯшаи боми ту ва бидон нарасидам
به شوق گوشهٔ بام تو و بدان نرسیدم
Шукуфаи ҷўрўсмри душманӣу барги ҷудоӣ
شکوفه جوروثمر دشمنی و برگ جدایی
Тўои ниҳоли муҳаббат худо кунад ки нараве
توای نهال محبت خدا کند که نرویی