Исми шарифаши мирзои Муҳамад . Аслаш аз кӯзаи кунони мнмҳол Озарбойҷонаст . Аммо дар Исфаҳон тўтн дорад . Аз аФозлу амоҷд замонаст . Ба хизмати машойихи аҳди расида , ғолибан тариқаи анӣқаи силсилаи алайҳи зҳбиаҳро гузида . Арбоби ҳолу асҳоби камолро ба хизматаш руҷӯъасту ҳамдостонӣ . Мардум ба ҷалолати қадараш ба ҳад шуюъаст . Дар ахлоқи Маҳмӯдау авсофи сутӯдаи машҳур ва дар алснаҳу афвоҳ мазкӯраст . Аз саркори девони ҳазрати соҳибқирони марсуми ҷӯй ва он дорои муъаддилати нишонро мадҳати гӯй . Ашъор бисёр дораду тариқаи маснавӣ гӯйӣ месипорад . Соҳиби таълӣфу таснифу маҳбӯби вазеъ ва шарифасту фақир ҳануз ба шарафи суҳбати он ҷаноб комёб нигардидау атвори вошъоршро ба восита шунида . Ин чанд байт аз ӯст :

اسم شریفش میرزا محمد. اصلش از کوزه کنان مِنْمحال آذربایجان است. اما در اصفهان توطن دارد. از افاضل و اماجد زمان است. به خدمت مشایخ عهد رسیده، غالباً طریقهٔ انیقهٔ سلسلهٔ علیهٔ ذهبیه را گزیده. ارباب حال و اصحاب کمال را به خدمتش رجوع است و همداستانی. مردم به جلالت قدرش به حد شیوع است. در اخلاق محموده و اوصاف ستوده مشهور و در السنه و افواه مذکور است. از سرکار دیوان حضرت صاحبقران مرسوم جوی و آن دارای معدلت نشان را مدحت گوی. اشعار بسیار دارد و طریقهٔ مثنوی گویی می‌سپارد. صاحب تألیف و تصنیف و محبوب وضیع و شریف است و فقیر هنوز به شرف صحبت آن جناب کامیاب نگردیده و اطوار واشعارش را به واسطه شنیده. این چند بیت از اوست: