Исми шарифи он ҷаноби мирзои Муҳамад ҳусайн бӯда ва дар хизмати уламои Кирмони таҳсил камолот намӯдау дасти иродат ба ҷаноби Нуралии шоҳ исфаҳонӣ додау по дар доираи аҳли ҳоли ниҳода . Солики масолики аиқону но?ҳеҷи мнҳҷи ирфони қдўаҳи соликону мунҷии ҳолкон . Дидааш матлаъи анвори субҳонӣу синааш махзани асрор раббонӣ бӯдау ҷаноби зубдаи алмҳққини мирзои Муҳамади тақии кирмонии нисбати тариқа ба вай дуруст намӯда . Ҷаноби мавлонои Аҳмади мулаққаб ба низоми алии шоҳи кирмонии ҳам аз фарзандон маънавӣ ӯст . Аз ӯ тарбият ёфта . Ҷамъӣ аз машойихи муосиринро мулоқот намӯдау заҳмат бисёр кашида . Билохира дар санаи 1225 дар Кирмон вафот ёфта . Се дафтар аз маснавии ҷиноту китоби мроти алмҳққину маснавии мавсӯм ба ғароиб аз ӯст ва ин ашъор аз девон аўнўштаҳ шуд :

اسم شریف آن جناب میرزا محمد حسین بوده و در خدمت علمای کرمان تحصیل کمالات نموده و دست ارادت به جناب نورعلی شاه اصفهانی داده و پا در دایرهٔ اهل حال نهاده. سالک مسالک ایقان و ناهج منهج عرفان قدوهٔ سالکان و منجی هالکان. دیده‌اش مطلع انوار سبحانی و سینه‌اش مخزن اسرار ربانی بوده و جناب زبدة المحققّین میرزا محمد تقی کرمانی نسبت طریقه به وی درست نموده. جناب مولانا احمد ملقب به نظام علی شاه کرمانی هم از فرزندان معنوی اوست. از او تربیت یافته. جمعی از مشایخ معاصرین را ملاقات نموده و زحمت بسیار کشیده. بالاخره در سنهٔ ۱۲۲۵ در کرمان وفات یافته. سه دفتر از مثنوی جنات و کتاب مرآت المحققّین و مثنوی موسوم به غرایب از اوست و این اشعار از دیوان اونوشته شد:

Афрохт чўдри бустони он сарви сеӣ қад ро

افراخت چودر بستان آن سرو سهی قد را

Шуд ҳар шаҷарии тӯбои мо арФъаҳи қад ро

شد هر شجری طوبی ما ارفعه قد را

Он дилбари рӯҳонӣ то зулф парешон кард

آن دلبر روحانی تا زلف پریشان کرد

Дар маҷмаъ қайд оварад дилҳои муҷаррад ро

در مجمع قید آورد دلهای مجرد را

Ба ҷони қарор ғамаш додам ва яқин дорам

به جان قرار غمش دادم و یقین دارم

Ки ин қарори маро беқарор хоҳад гашт

که این قرار مرا بی قرار خواهد گشت

Ғӯли дунёи раҳ ҳар кас ки зад ва шуд ёраш

غول دنیا ره هر کس که زد و شد یارش

Тира ҷонаст ва ба ҷони раҳи зани дрўишонст

تیره جانست و به جان ره زن درویشانست

Ишваи қҳбаҳ дунё нахирад ошиқи дӯст

عشوهٔ قحبهٔ دنیا نخرد عاشق دوست

Ҳар ки шуд дӯсти бадви душмани дрўишонст

هر که شد دوست بدو دشمن درویشانست

Хуррами он вақт ки ҷони тавоф ҳаримат ме кард

خرّم آن وقت که جان طواف حریمت می‌کرد

Рӯй аз дайру ҳарами тофта дар кӯии тўбўд

روی از دیر و حرم تافته در کوی توبود

Дар мазҳари вуҷӯд аён нест ҷузи ту кас

در مظهر وجود عیان نیست جز تو کس

Бар манзари шуҳуди ҷамол туасту бас

بر منظر شهود جمال تو است و بس

Дар водии таҷаллии аъёни з ҳар гиёҳ

در وادی تجلی اعیان ز هر گیاه

Сад нахл тавр ҳаст аён бо ду сад қбс

صد نخل طور هست عیان با دو صد قبس

Наалейк Фохлъонтки мстқбсои сенаа

نَعْلَیکَ فَاخْلِعْاِنْتکُ مُسْتَقْبِساً سناه

Варна ҷамол ӯ нашавад бар ту муқтабас

ورنه جمال او نشود بر تو مقتبس

Наълин чист орзӯии молу мансабат

نعلین چیست آرزوی مال و منصبت

Наълин чист ҳаст ҳавои ту бо ҳавас

نعلین چیست هست هوای تو با هوس

Дар доми нафас ва дар қафаси тани асир чанд

در دام نفس و در قفس تن اسیر چند

Ёрб мадад кивораам аз дом ва аз қафас

یارب مدد که وارهم از دام و از قفس

ё мнҳўи алإлаҳи влои раби лии сўоаҳ

یَا مَنْهُوَ الإلَهُ وَلَا رَبِّ لِی سِوَاهُ

Арҳмлрўнқи влои тқлиаҳи мултамис

اِرْحَمْلِرَوْنَقٍ وَلا تَقْلیهِ ملتمس

Гуфтам ба ҷузи ошиқ кашӣ донам турои мақсӯд на

گفتم به جز عاشق کشی دانم ترا مقصود نه

Фармон ба қатлам медиҳӣ гуфт оре аммо зуд на

فرمان به قتلم می‌دهی گفت آری اما زود نه

Гуфтам висолат дар ҷаҳони мумкин буд бръошқӣ

گفتم وصالت در جهان ممکن بود برعاشقی

Гуфт оре аммо он замон каз ҳастӣ ӯ буд на

گفت آری اما آن زمان کز هستی او بود نه