Аз аҳли Ҳироту азмридони ҷаноби Сайиди маъсӯм дкнӣаст . Гӯйанд чун Сайиди маъсӯми алии шоҳу Нуралии шоҳ ба Ҳироти расиданд дар хотири нўрълишоаҳ хутур кард ки марои истеъдоди ин мақоми олия буд ва ба сабаби илтифоти шайхи ман буруз намӯда ба мадлули атқўои мнФросаҳи алмؤмни Фإнаҳи инзри бнўри аллоҳи ҷаноби Сайид ба фаросат ва киёст ин маъниро дарёфтаи рӯзӣ аз хонақоҳ ба даромада , ризои алиро дид . ӯро соҳиб идрок ёфт ба тарбият ӯ мутаваҷҷеҳ шуд . Дар андаки рӯзгорӣ ба дараҷаи аълоу мартаба қсўӣ расед ва ба рзоълии шоҳ мулаққаб шуд . Соҳиб девонаст ва ин ду байт аз ӯст :

از اهل هرات و ازمریدان جناب سید معصوم دکنی است. گویند چون سید معصوم علی شاه و نورعلی شاه به هرات رسیدند در خاطر نورعلیشاه خطور کرد که مرا استعداد این مقام عالیه بود و به سبب التفات شیخ من بروز نموده به مدلول اِتَّقُوا مِنْفراسَةِ الْمُؤْمِنِ فإنَّهُ یَنْظُرُ بِنُوْرِ اللّهِ جناب سید به فراست و کیاست این معنی را دریافته روزی از خانقاه به درآمده، رضا علی را دید. او را صاحب ادراک یافت به تربیت او متوجه شد. در اندک روزگاری به درجهٔ اعلی و مرتبهٔ قصوی رسید و به رضاعلی شاه ملقب شد. صاحب دیوان است و این دو بیت از اوست: