Исми шарифаши мирзои Абдуллоҳ ва аз камолоти сӯрӣу маънавии огоҳ ,у аҷдодаш ба ҳукӯмати ин қасабаи сарафроз ва ба мазиди ъзу ҷоҳи мумтоз . Ғараз , худ дар шабоб аз мнодмти салотини комёб ва ба лақаби хонии машъуф ва ба сухансанҷӣ маърӯф . Дар замони зандия ба Ироқу Форси омада ба хуросон муроҷиат карда . Шоҳи Маҳмӯди афғон ӯро ба Ҳироти хостау мадҳо мадҳати шоҳи ороста . Ағлаби аҳолӣ ҳариро аҳоҷӣ ракика гуфтау охири маслаки тарку таҷреди пазируфта . Аз мулозимату мнодмти нФўр ва ба ибодату муҷоҳидати машҳур . Дар суҳбати машойихи муосирин таҳсили маротиб ирфонӣа карда . Дар санаи 1216 вафот ёфта . Ашъораш аз садҳазори мутаҷовизу хумсау девонаш ҳануз дида нашуда . Баҳроми номау Юсуфу Зулайхоу ақди гуҳар дар илми нуҷум аз кутуб ӯст . Баъзе аз қасоид ки дар мадоеҳи ҳазароти аъиммаи ҳудо арз карда мулоҳиза шуд . Аз тарзи каломаши камоли қудрати маълум ва улувва табъаш мафҳум мешавад . Ғараз , аз Фҳўли шуъароӣ муосирин бӯда . Ин чанд байт дар насоеҳу мавоъизи фармӯда :
اسم شریفش میرزا عبداللّه و از کمالات صوری و معنوی آگاه، و اجدادش به حکومت این قصبه سرافراز و به مزید عز و جاه ممتاز. غرض، خود در شباب از منادمت سلاطین کامیاب و به لقب خانی مشعوف و به سخن سنجی معروف. در زمان زندیه به عراق و فارس آمده به خراسان مراجعت کرده. شاه محمود افغان او را به هرات خواسته و مدها مدحت شاه آراسته. اغلب اهالی هری را اهاجی رکیکه گفته و آخر مسلک ترک و تجرید پذیرفته. از ملازمت و منادمت نفور و به عبادت و مجاهدت مشهور. در صحبت مشایخ معاصرین تحصیل مراتب عرفانیه کرده. در سنهٔ ۱۲۱۶ وفات یافته. اشعارش از صدهزار متجاوز و خمسه و دیوانش هنوز دیده نشده. بهرام نامه و یوسف و زلیخا و عقد گهر در علم نجوم از کتب اوست. بعضی از قصاید که در مدایح حضرات ائمهٔ هدی عرض کرده ملاحظه شد. از طرز کلامش کمال قدرت معلوم و علو طبعش مفهوم میشود. غرض، از فحول شعرای معاصرین بوده. این چند بیت در نصایح و مواعظ فرموده:
Хезу зи шаҳри ағниёи хайма ба малики фақри зан
خیز و ز شهر اغنیا خیمه به ملک فقر زن
То ба сипеҳр баркашӣ моҳчаҳи тавонгарӣ
تا به سپهر برکشی ماهچهٔ توانگری
Соғари базм бе худии даракашу даргузари зи худ
ساغر بزم بی خودی درکش و درگذر ز خود
То кунадат бар осмони моҳи ду ҳафтаи соғарӣ
تا کندت بر آسمان ماه دو هفته ساغری
Манзили ёрро буд водии нафаси ним раҳ
منزل یار را بود وادی نفس نیم ره
Кӣ барисӣ ба ёри хеш ар ту зхўиш нагузарӣ
کی برسی به یار خویش ار تو زخویش نگذری
эй ки зи пасти фитратии мураккаб дев гашта Эй
ای که ز پست فطرتی مرکب دیو گشتهای
Кӯш ки бар фалаки зании тантанаи баробарӣ
کوش که بر فلک زنی طنطنهٔ برابری
Бо ҳамаи кибр ва саркашӣ ҳаст зи чокарони ту
با همه کبر و سرکشی هست ز چاکران تو
Онкии ту бастае миён бар дар ӯ ба чокарӣ
آنکه تو بستهای میان بر در او به چاکری
Тӯшаи роҳ хеш кун то нагирифта бозпас
توشهٔ راه خویش کن تا نگرفته بازپس
Орӣаҳои хешро аз ту сипеҳри чанбарӣ
عاریههای خویش را از تو سپهر چنبری
Қофилаи вақт субҳдам рафту тўмондӣ аз ақаб
قافله وقت صبحدم رفت و توماندی از عقب
Бар сари роҳи мунтазири роҳзанони лашкарӣ
بر سر راه منتظر راهزنان لشکری
Тани барраи исти баси самин гурги фаноаши дркмин
تن برهایست بس سمین گرگ فناش درکمین
Аз паии қӯти хасми худ ин барраро чаҳ парварӣ
از پی قوت خصم خود این بره را چه پروری
Нафаси худопарасти ту душмани ҷон буд туро
نفس خداپرست تو دشمن جان بود ترا
Биҳдаҳи занни душманӣ бар дгарон чаро барӣ
بیهده ظنّ دشمنی بر دگران چرا بری
Зуҳди сӣ сола ба як ҷуръа зиён кард шаҳоб
زهد سی ساله به یک جرعه زیان کرد شهاب
Ин чаҳ судаст худоё ки зӣонаш савдост
این چه سود است خدایا که زیانش سوداست