Ва ҳўи зубдаи алълмоу қдўаҳи алФзлои тоҷи алҳрмини алшарифин ҳоҷи шайхи Муҳамад . Аҷдоду аъмоми он ҷаноби ҳамагӣ аз машойиху аъиммаи он вилоят ва куллан силсилае неку тайифае ба дили наздик . Ҳамеша байни алхўосу алъўоми муаззазу макрам ва ба фазлу салоҳи вълму амали ҳамгинонро мусаллам . Базлаҳои латифу нуктаҳои шариф аз он ҷаноби срздаҳу латоифи суханони он олами схндони гӯшзади хилоиқи омада бо онкӣ имомат мефармуд дар қайди ин исм ва расм набӯд . Ҳамвора ба миқдори рӯзии муқаддари қонеъу хотирро аз пайравии аҳли тамаъи монеъ . Воқеан шайхии хушҳолу олимии соҳиби камолу имомии некӯи хисол буд . Қасидау ғазали хуб баён менамӯду хизматаши мукаррар иттифоқ афтод . Аз ғазалиёт ӯ чанд байтии тимно навишта мешавад :

و هُوَ زبدة العلما و قدوة الفضلا تاج الحرمین الشریفین حاج شیخ محمد. اجداد و اعمام آن جناب همگی از مشایخ و ائمهٔ آن ولایت و کُلاًّ سلسله‌ای نیک و طایفه‌ای به دل نزدیک. همیشه بین الخواص و العوام معزز و مکرم و به فضل و صلاح وعلم و عمل همگنان را مسلم.بذله‌های لطیف و نکته‌های شریف از آن جناب سرزده و لطایف سخنان آن عالم سخندان گوشزد خلایق آمده با آنکه امامت می‌فرمود در قید این اسم و رسم نبود. همواره به مقدار روزی مقدّر قانع و خاطر را از پیروی اهل طمع مانع. واقعاً شیخی خوشحال و عالمی صاحب کمال و امامی نیکو خصال بود. قصیده و غزل خوب بیان می‌نمود و خدمتش مکرر اتفاق افتاد. از غزلیات او چند بیتی تیمنّاً نوشته می‌شود: