Вҳўи зубдаи аломро , Муҳамади Меҳдии хони бен Муҳамади ҳасани беги бен ҳоҷии Муҳамади хони аўбҳӣ . Аўбаҳи мнмҳолоти Ҳирот . Ҷадаш аз ҳукком зодагон бӯда ва ба ҳукми нодиршоҳи Афшори дарёи бегии Мозандарон шуда . Ба вуфӯри ҳишмату салобати маҳсуди ақрони омада . Ба съоити аъодӣу изҳори саркашии охроломр аз ҳиллӣаи басар орӣ гардӣда ва ба иттифоқи марҳӯми мирзои Меҳдии хони муншии алмамолик ба зиёрати Маккаи муаззамаи рафта , муроҷиат намӯда , фӯт гардид . Аз ваии се писар дар сафҳаи рӯзгор ба ёдгор бимонад . Нахустин Муҳаммадҳусайни бег , ҷади أмии фақир ки дарҳарот фӯт шуд . Дигари Муҳамади ҳасани бг ки волиди саркори хони зии шаън буду дигари Муҳаммадризои бег ки акнӯн дар сини куҳулат ва дар қайд ҳаётасту ҳамаро табъ мавзун бӯда ва ба шеър мубодират намӯдаанд ва ҳамвора дар он билоди иззат ва сирват доштаанд . Баъд аз фӯти эшон , хони мъзии илайҳ дар давлати қоҷория тараққиёт карда ба маротиб маврӯсӣ расед . Ҳамвора ба маносиби олия монанди садорату аморати мумтоз ва чун дар бадви ҳоли доруғагӣу шаҳнагии Широз қабул намӯда ҳамин сабаби ин тахаллус бӯда . Мҷмло амӣрӣаст ба ҳиммату саховати мавсуф ва ба идроку мкрмти маърӯф . Шуъароу фуқаро аз наздик ӯро мадҳати саро ва ӯ эшонро ҷоизаи Фзо . Ағлаби авқоти арбоби камолро маҷлисаш , маҳфилу асҳоби ҷалолро всоқш , манзил . Чунонкии Муҳамади боқрбиги мутахаллис ба нишотии қариб ба ҳашт сол дар суҳбати вай аз ҳаргунаи тъиши фориғи болу қси ълиҳзо . Парвардгори зоҳирии фақир низ ӯсту илова бар нисбати қадими нисбати ҷадид низ ба ҳам расида . Алҳақ фақири камоли тарбияту ниҳояти марҳамат аз ӯ дида . Агарчӣ дар бадви шабоб ба айшу тарабу лаҳву лаъиби комёб буд акнӯн аз он атвори тоӣб ва ба суҳбати урафои аҳд роғибаст . Девонӣ аз ҳар гӯна шеър доранд . Ин чанд байт аз он ҷумла навишта шуд :

وهُوَ زبدة الامرا، محمد مهدی خان بن محمد حسن بیگ بن حاجی محمد خان اوبهی. اوبه مِنْمحالات هرات. جدش از حکام زادگان بوده و به حکم نادرشاه افشار دریا بیگی مازندران شده. به وفور حشمت و صلابت محسود اقران آمده. به سعایت اعادی و اظهار سرکشی آخرالامر از حلیهٔ بصر عاری گردیده و به اتفاق مرحوم میرزا مهدی خان منشی الممالک به زیارت مکّهٔ معظمه رفته، مراجعت نموده، فوت گردید. از وی سه پسر در صفحهٔ روزگار به یادگار بماند. نخستین محمدحسین بیگ، جد أُمیِّ فقیر که درهرات فوت شد. دیگر محمد حسن بگ که والد سرکار خان ذی شأن بود و دیگر محمدرضا بیگ که اکنون در سن کهولت و در قید حیات است و همه را طبع موزون بوده و به شعر مبادرت نموده‌اند و همواره در آن بلاد عزت و ثروت داشته‌اند. بعد از فوت ایشان، خان معزی الیه در دولت قاجاریه ترقیات کرده به مراتب موروثی رسید. همواره به مناصب عالیه مانند صدارت و امارت ممتاز و چون در بدو حال داروغگی و شحنگی شیراز قبول نموده همین سبب این تخلص بوده. مجملاً امیری است به همت و سخاوت موصوف و به ادراک و مکرمت معروف. شعرا و فقرا از نزدیک او را مدحت سرا و او ایشان را جایزه فزا. اغلب اوقات ارباب کمال را مجلسش، محفل و اصحاب جلال را وثاقش، منزل. چنانکه محمد باقربیگ متخلص به نشاطی قریب به هشت سال در صحبت وی از هرگونه تعیّش فارغ بال و قس علیهذا. پروردگار ظاهری فقیر نیز اوست و علاوه بر نسبت قدیم نسبت جدید نیز به هم رسیده. الحق فقیر کمال تربیت و نهایت مرحمت از او دیده. اگرچه در بدو شباب به عیش و طرب و لهو و لعب کامیاب بود اکنون از آن اطوار تائب و به صحبت عرفای عهد راغب است. دیوانی از هر گونه شعر دارند. این چند بیت از آن جمله نوشته شد:

Дар мадҳу манқибати ҳазрати шоҳи авлиёи алӣ Муртазо гуяд

در مدح و منقبت حضرت شاه اولیا علی مرتضی گوید