Ва ҳўи қутби алълмоء , мавлонои шайхи Абдуссамад . Аз акобри муҳаққиқину амоҷд муҳаддисин бӯда ва дар атаботи олиёти арши дараҷот таваққуф намӯда . Дар хизмати ҷаноби сиёдати моби Сайиди сндоқои мейри Сайиди алии тоби сроаҳ таҳсил карда . Дар мартабаи парҳезгорӣу зуҳду вараъ , муосирон ӯро мусаллам доштандӣу тухми ихлосаш дар мазраъаи дили коштндӣ , қурби чиҳил сол дар атаботи олиёт ба муҷовирату иҷтиҳод май гузаронид , оқибати аламр ба хизмати ҷаноби Нуралии шоҳ исфаҳонӣ раседу иродат ӯро гузид . Иҷозаи зикр хФӣ гирифт ва ба тасфияу тазкия машғӯл шуд . Ҳам ба иҷоза ӯ ба хизмати ҳоҷи Муҳамади ҳусайни исфаҳонии шитофт ва дар суҳбати ваии тарбият ҳо ёфт . Дигарбора ба Карбалои муъаллаи рафта , сокин шуду бҳролмъорФ тасниф фармуд . Гӯйанд мукаррар май фармӯда ки ани қариби ин маҳосини сифед ба хӯни ман сурх хоҳад гардид . То онкӣ дар санаи 1216 дар Карбало ба дасти ваҳобён шаҳид шуду умраш аз шаст мутаҷовиз буд ки оламро бадрӯд намӯд . Ин як байт аз ӯст :

و هُوَ قطب العلماء، مولانا شیخ عبدالصّمد. از اکابر محققین و اماجد محدثین بوده و در عتبات عالیات عرش درجات توقف نموده. در خدمت جناب سیادت مآب سید سندآقا میر سید علی طابَ ثَراه تحصیل کرده. در مرتبهٔ پرهیزگاری و زهد و ورع، معاصران او را مسلّم داشتندی و تخم اخلاصش در مزرعهٔ دل کاشتندی، قرب چهل سال در عتبات عالیات به مجاورت و اجتهاد می‌گذرانید، عاقبت الامر به خدمت جناب نورعلی شاه اصفهانی رسید و ارادت او را گزید. اجازهٔ ذکر خفی گرفت و به تصفیه و تزکیه مشغول شد. هم به اجازهٔ او به خدمت حاج محمد حسین اصفهانی شتافت و در صحبت وی تربیت‌ها یافت. دیگرباره به کربلای معلی رفته، ساکن شد و بحرالمعارف تصنیف فرمود. گویند مکرر می‌فرموده که عن قریب این محاسن سفید به خون من سرخ خواهد گردید. تا آنکه در سنهٔ ۱۲۱۶ در کربلا به دست وهابیان شهید شد و عمرش از شصت متجاوز بود که عالم را بدرود نمود. این یک بیت از اوست: