Ва ҳўи Каҳфи алҳоҷи алҳрмини алшарифин ҳоҷи муллои Муҳамади боқир . Он ҷаноб аз аҳли Астарободи фаррухи бунёд буд ва муддатҳо дар таҳсили улӯми ақлии внқлии кӯшидау кисвати зуҳду салоҳи пӯшида . Охроломри толиби суҳбати аҳл завқ шуд . Умрӣ ба хизмати ин тайифа раседу мусоҳибат эшон гузид . Мусофират бисёр карду рӯзгорӣ ба риёзат ба сар оварад , то ба камолоти сӯрӣу маънавии ороста ва аз сифоти нафсонӣ пероста омад . Соликӣ бо риёзоту орифӣ бо каромот , садамот сулӯк кашидау ншأаҳ ҷазб чашида . Дар таҷреду тФриди ваҳид ва дар улӯми тавҳиди Фарид . Муъминии муҳаққиқу орифии мдққ буд . Гӯйанд ихлосу иродат ба хизмати ҳазрати ҳодии алмуваҳидину Фхролмҷрдини ҳоҷии Муҳамади ҳасани Ноинии қудс сира доштау ҳоҷии Муҳамади ҳасанро нисбати иродат ба ҳазрати қутби алмуваҳидини ҳоҷи абдулваҳҳоб Ноинӣ бӯда ва гӯйанд ки нисбати иродат ӯ ба ҷаноби мирмҳмди тақии шоҳии пайвастау мейр ба шайхи Муҳамади муъмини Астарободии сабзиворӣ ки аз акобр машойих бӯда нисбати иродат дуруст карда . Ғараз , аз муосирин буд ва дар охири умр дар Широз сукӯнат намӯд . Ҳам дар онҷо вафот ёфт . Гоҳе ашъор сода мегуфта . Ин чанд байт аз он ҷанобаст :
و هُوَ کهف الحاج الحرمین الشریفین حاج ملا محمد باقر. آن جناب از اهل استرآباد فرخ بنیاد بود و مدتها در تحصیل علوم عقلی ونقلی کوشیده و کسوت زهد و صلاح پوشیده. آخرالامر طالب صحبت اهل ذوق شد. عمری به خدمت این طایفه رسید و مصاحبت ایشان گزید. مسافرت بسیار کرد و روزگاری به ریاضت به سر آورد، تا به کمالات صوری و معنوی آراسته و از صفات نفسانی پیراسته آمد. سالکی با ریاضات و عارفی با کرامات، صدمات سلوک کشیده و نَشأهٔ جذب چشیده. در تجرید و تفرید وحید و در علوم توحید فرید. مؤمنی محقق و عارفی مدقق بود. گویند اخلاص و ارادت به خدمت حضرت هادی الموحدین و فخرالمجردین حاجی محمد حسن نائینی قُدِّسَ سِرُّهُ داشته و حاجی محمد حسن را نسبت ارادت به حضرت قطب الموحدین حاج عبدالوهاب نائینی بوده و گویند که نسبت ارادت او به جناب میرمحمد تقی شاهی پیوسته و میر به شیخ محمد مؤمن استرآبادی سبزواری که از اکابر مشایخ بوده نسبت ارادت درست کرده. غرض، از معاصرین بود و در آخر عمر در شیراز سکونت نمود. هم در آنجا وفات یافت. گاهی اشعار ساده میگفته. این چند بیت از آن جناب است:
ғазалиёт
غزلیّات
Ҳар чанд пинҳон мекунам дар синаи худ роз ро
هر چند پنهان میکنم در سینهٔ خود راز را
Гуяд ки ман танг омадам баркаш здли овоз ро
گوید که من تنگ آمدم برکش زدل آواز را
То туоне шӯ фано ҳастӣ макунгар раҳравӣ
تا توانی شو فنا هستی مکن گر رهروی
Нукта кам лафз гуфтам мъниш бисёр буд
نکتهٔ کم لفظ گفتم معنیش بسیار بود
эй бродрършу фаршу меҳру маро нест ҷон
ای برادرعرش و فرش و مهر و مه را نیست جان
Юзаши даргоҳи ҳуши ҳазрат инсон кунанд
یوزش درگاه هوش حضرت انسان کنند
Гуҳи арши худои гӯйӣу гуҳи сӯии смопўиӣ
گه عرش خدا گویی و گه سوی سماپویی
Онҳо ки ту май ҷӯӣ бар рӯй замин бошад
آنها که تو میجویی بر روی زمین باشد
Гар бода харобат кард ҳам бода кунад обод
گر باده خرابت کرد هم باده کند آباد
Ин хонаи харобонро таъмир чунин бошад
این خانه خرابان را تعمیر چنین باشد
Бо ҳам нафаси ноҷинси як дам натавон бӯдан
با هم نفس ناجنس یک دم نتوان بودن
Башикан сари впоишрогар рӯҳ амин бошад
بشکن سر وپایش را گر روح امین باشد
Дар мазҳаб михўорон ҳастӣ накунӣ рстӣ
در مذهب میخواران هستی نکنی رستی
Чун нест шӯй маҳвӣ ҳастӣ ҳама ин бошад
چون نیست شوی محوی هستی همه این باشد
Дар кӯҳи таври ҷзўаҳи норай падед шуд
در کوه طور جذوهٔ ناری پدید شد
Вндри даруни синаи ушшоқи кӯҳи нор
وندر درون سینهٔ عشاق کوه نار
Сӣ соли дами з сбҳаҳ задӣ баста тар шудӣ
سی سال دم ز سبحه زدی بسته تر شدی
Як ҷуръа нӯш кун ки зи бандат раҳо кунам
یک جرعه نوش کن که ز بندت رها کنم
Ҷое ки машъали фалакии пай ба ӯ набард
جایی که مشعل فلکی پی به او نبرد
Маҳвии чароғи ақл дар ин раҳ хамӯш кун
محوی چراغ عقل در این ره خموش کن
рубоӣ
رباعی
Будам паии ганҷу махзани шоҳона
بودم پی گنج و مخزن شاهانه
Дидам ки наҳуфта дар дили вайрона
دیدم که نهفته در دل ویرانه
Бшкстни ин тилисм шуд кори ҷунун
بشکستن این طلسم شد کار جنون
Хоҳӣ ки рисӣ ба ганҷи шӯи девона
خواهی که رسی به گنج شو دیوانه