Исмаши зиёвуддини алии Муҳамад . Халафи алсдқи ҷаноби нуриддини Муҳамад . Волиди моҷдш аз уламо ва муқаддасин ва бо фуқаро ва соликин ҳам нишин . Слбо аз авлоди аҳФоди шоҳруху бтно аз силсилаи алайҳи сафавия ва ҳам машраби тайифаи ҷалилаи зҳбиаҳу мушорунилайҳ ҳамеша ба суҳбати асҳоби камоли машъуф ва ба муҳаббати арбоби ҳоли мأлўФ . Аз машраби аҳли завқ файз ёб ва акнӯн дар риъони шабоб , ҷавонӣаст афтода ва аз нақши такаллуфи лавҳи замираши сода . Дилаш аз қавоиди муҳаббати сӯрӣу маънавии бохабару муддатӣ дар он вло аз меҳнати ҷавонӣ ба ҷунуни мштҳр . Ғараз , рафиқӣаст ҷлису ҳамдам ва шафиқӣаст анису муҳаррами тариқаи фақру сулӯкро май паймӯда ва аз дастранҷи нависандагӣ маош менамӯд . Муваллиди волидаш дар кўори мнблўкот Широзасту таваллуди он ҷаноб дар Широз , дар ҳамонҷо нашав ва намо ёфта . Чанде ба ҷиҳати фақир китобат менамӯду носихи аввали ин нусха низ ӯ буд . Ашъор бисёре дорад . Аз ғояти парешонеи ҳол намӯдан надорад .

اسمش ضیاءالدین علی محمد. خلف الصدق جناب نورالدین محمد. والد ماجدش از علما و مقدسین و با فقرا و سالکین هم نشین. صلباً از اولاد احفاد شاهرخ و بطناً از سلسلهٔ علیّهٔ صفویه و هم مشرب طایفهٔ جلیلهٔ ذهبیه و مشارالیه همیشه به صحبت اصحاب کمال مشعوف و به محبت ارباب حال مألوف. از مشرب اهل ذوق فیض یاب و اکنون در ریعان شباب، جوانی است افتاده و از نقش تکلف لوح ضمیرش ساده. دلش از قواعد محبت صوری و معنوی باخبر و مدتی در آن ولا از محنت جوانی به جنون مشتهر. غرض، رفیقی است جلیس و همدم و شفیقی است انیس و محرم طریقهٔ فقر و سلوک را می‌پیموده‌و از دسترنج نویسندگی معاش می‌نمود. مولد والدش در کوار مِنْبلوکات شیراز است و تولد آن جناب در شیراز، در همانجا نشو و نما یافته. چندی به جهت فقیر کتابت می‌نمود و ناسخ اول این نسخه نیز او بود. اشعار بسیاری دارد. از غایت پریشانی حال نمودن ندارد.