Исмаши мейри шамси аддӣн ва чун аз банӣ аббос бӯда ба мейри шамси аддӣни илои аббосӣ шӯҳрат намӯда . Таҳсили маротиби илмӣ дар хизмати уламои шоҳи ҷаҳон обод карда ва дар фиқҳу калому ҳадис , соҳиби мояу баландпоя , бо вуҷӯди фазойил , толиби хизмати даравишону ғолиби авқот дар суҳбати эшон . Охроломр аз баракати муоширати эшон ба тарки алойиқу ъўоиқ дунявӣ гуфтау зоҳроўботнои тариқи тариқати пазируфтаи мулаббас ба либоси фақр шуда саёҳат намӯдау дараҷоти олия ҳосил фармуд вдри назми внср таълӣфот доранд ва дар арӯзу қофияи рисолот пардохтаанд . Девонаши ҳафт ҳазор байт мешавад . Бо алии қлихони лгзӣ муосир бӯда . Аз ашъор ӯст :
اسمش میر شمس الدین و چون از بنی عباس بوده به میر شمس الدین الی عباسی شهرت نموده. تحصیل مراتب علمی در خدمت علمای شاه جهان آباد کرده و در فقه و کلام و حدیث، صاحب مایه و بلندپایه، با وجود فضایل، طالب خدمت درویشان و غالب اوقات در صحبت ایشان. آخرالامر از برکت معاشرت ایشان به ترک علایق و عوایق دنیوی گفته و ظاهراًوباطناً طریق طریقت پذیرفته ملبس به لباس فقر شده سیاحت نموده و درجات عالیه حاصل فرمود ودر نظم ونثر تألیفات دارند و در عروض و قافیه رسالات پرداختهاند. دیوانش هفت هزار بیت میشود. با علی قلیخان لگزی معاصر بوده. از اشعار اوست:
мнғзлётаҳ
مِنْغزلیّاتِه
Нест мумкин ки ба як шаҳри ду султон бошад
نیست ممکن که به یک شهر دو سلطان باشد
Дар дил ҳар ки ғам ӯст ғам олам нест
در دل هر که غم اوست غم عالم نیست
٭٭٭
٭٭٭
Дарди моро чораи дард дигар аст
درد ما را چاره درد دیگر است
Чун хумор май ки аз май ме равад
چون خمار می که از می میرود
٭٭٭
٭٭٭
Ёр дар чашм ва диданаши мушкил
یار در چشم و دیدنش مشکل
Роҳи наздику тай шудани душвор
راه نزدیک و طی شدن دشوار
٭٭٭
٭٭٭
Бо онкӣ пора кардем занҷири ақли сад бор
با آنکه پاره کردیم زنجیر عقل صد بار
Зон зулф ме тавон басти моро ба тори мӯе
زان زلف میتوان بست ما را به تار مویی
٭٭٭
٭٭٭
Асар аз ҳастем нагузошт фикри оташини хуӣ
اثر از هستیم نگذاشت فکر آتشین خویی
Зсомонм чаҳ май пурсӣ сиррӣ мондаасту зонуе
زسامانم چه میپرسی سری مانده است و زانویی
рубоӣ
رباعی
Дар чашм касе ки соҳиб ирфон аст
در چشم کسی که صاحب عرفان است
Воҷиби зоҳир ба сӯрат имкон аст
واجب ظاهر به صورت امکان است
Зон гӯна ки ҳарфу савти хезади зи нафас
زان گونه که حرف و صوت خیزد ز نفس
Пайдоеи мо аз нафас раҳмон аст
پیدایی ما از نفس رحمان است