Исми шарифаши мавлонои лутфи аллоҳ . Соликӣаст соҳиби ҷоҳ дар замони амири Темуру шоҳрух мирзо бӯда . Ҷаноби шоҳи нуриддини неъмати аллоҳро мулоқот намӯда . Шайхи озарии тӯсӣ дар ҷўоҳролосрори яке аз рубоиёти маснӯъаи вайро нигошта . Дар қадами гоҳи эмоми сомини зомнؑзоўиаҳ Эй дошта , дар санаи 786 вафот ёфт ва ба равзаи ризвони шитофт . Ғолиби ашъораш дар мадоеҳи аъимма атҳораст :
اسم شریفش مولانا لطف اللّه. سالکی است صاحب جاه در زمان امیر تیمور و شاهرخ میرزا بوده. جناب شاه نورالدین نعمت اللّه را ملاقات نموده. شیخ آذری طوسی در جواهرالاسرار یکی از رباعیات مصنوعهٔ وی را نگاشته. در قدم گاه امام ثامن ضامنؑزاویهای داشته، در سنهٔ ۷۸۶ وفات یافت و به روضهٔ رضوان شتافت. غالب اشعارش در مدایح ائمهٔ اطهار است:
Қасида дар мазаммати дунё
قصیده در مذمّت دنیا
Ҳиҷоб раҳ омад ҷаҳону мадораш
حجابِ ره آمد جهان و مدارش
зи раҳ то ниндоздт бар мадораш
ز ره تا نیندازدت بر مدارش
Ба боди дайу тоб тираш наярзад
به باد دی و تابِ تیرش نیرزد
Наими хазону насими баҳораш
نعیمِ خزان و نسیمِ بهارش
На бо роҳати васл ӯ ранҷи ҳиҷраш
نه با راحت وصل او رنج هجرش
На бо нӯши хурмоӣ ӯ неши хораш
نه با نوشِ خرمای او نیشِ خارش
Рухи дили зи маъшӯқ дунё бигардон
رخِ دل ز معشوقِ دنیا بگردان
Макун мунтазири дида дар интизораш
مکن منتظر دیده در انتظارش
Ки ҳаст ва буд рӯзу шаби куштаи кушта
که هست و بُوَد روز و شب کُشْته کُشْته
Ба ҳар гӯша ҳамчун ту ошиқи ҳазораш
به هر گوشه همچون تو عاشق هزارش
Чаҳ бинии яке гандаи пери ҷавони табъ
چه بینی یکی گندَه پیرِ جوان طبع
Агар дркшии чодараш аз изораш
اگر درکشی چادرش از عذارش
Ҳамаи ғанҷ ва ранҷаст фану фиребаш
همه غَنج و رنج است فن و فریبش
Ҳамаи ранг ва буиаст нақшу нигориш
همه رنگ و بویست نقش و نگارش
Ки дили бурдан ва бевафоеаст хеш
که دل بردن و بی وفایی است خویش
Ҷигар хӯрдану ҷони гдозисти кораш
جگر خوردن و جان گدازیست کارش
Намонад зи дастони ин золи эмин
نماند ز دستانِ این زال ایمن
Тании кӯ буд зӯри Исфандиёраш
تنی کو بود زورِ اسفندیارش
Канор аз миёни ту он рӯз гирад
کنار از میان تو آن روز گیرد
Ки хоҳӣ бигирӣ миён дар канораш
که خواهی بگیری میان در کنارش
Касеро ки ӯ муътабар кард рӯзӣ
کسی را که او معتبر کرد روزی
Ба рӯз дигар кард бе эътибораш
به روزِ دگر کرد بی اعتبارش
Чу меҷӯядат ранҷ , роҳати мҷўиш
چو میجویدت رنج، راحت مجویش
Чу медорадат хор , иззати мадораш
چو میداردت خوار،عزت مدارش
Ба дунёии дуни мард бедайн кунад фахр
به دنیای دون مرد بی دین کند فخر
Дили марди дайндори зи дунёсти ораш
دلِ مردِ دیندار ز دنیاست عارش
Ба кори худованд мушкил тавонад
به کارِ خداوند مشکل تواند
Тавваҷуҳи намӯдани худовандгораш
توجه نمودن خداوندگارش
Сад ақдоҳи нӯшин нӯшаш наярзад
صد اقداحِ نوشین نوشش نیرزد
Ба як ҷуръаи заҳри нохўшгўорш
به یک جرعه زهر ناخوشگوارش
Мар ӯ рости тамкину ташрифу иззат
مر او راست تمکین و تشریف و عزت
Ки нӯшед ва пошед ва медошт чораш
که نوشید و پاشید و میداشت چارش
Хунаки онкии шодон вғмгин надорад
خنک آنکه شادان وغمگین ندارد
Дил аз буд внобўди нопойдораш
دل از بود ونابود ناپایدارش
Бипарҳезад ӯ аз матоъӣ ки набӯд
بپرهیزد او از متاعی که نبود
Қабули хирадманди парҳезгораш
قبولِ خردمند پرهیزگارش
Қабули хирадгар бадӣ рад накардӣ
قبول خرد گر بدی رد نکردی
Шаҳи авлиёъи соҳиби зулфиқораш
شه اولیاء صاحب ذوالفقارش
Саломи худованди додари довар
سلامِ خداوندِ دادارِ داور
Бар авлод ӯ боду олу табораш
بر اولاد او باد و آل و تبارش