Исми шарифаши мирзои абдулҳусайн ва дар Широз сукӯнат доштанд . Улӯми сӯрӣу маънавӣ ҳосил карда буду умри шарифи худро ба риёзоту ибодоти шаръӣа масруф менамӯд . Пери тариқату иршоди ваии ҷаноби мавлонои абдураҳими бен Юсуф алдмоўндӣаст ки аз акобри уламоу урафоу азмшоихи силсилаи алайҳ нўрбхшиаҳ бӯдау ҷаноби мирзо аз мтأхрони ин тайифааст . Шайхи Муҳамади Исмоили бен шайхи абдулғании широзии иродат ба ӯ дошта . Рисолот некӯ дорад ва ин чанд байти тимноу тбрко аз аўнўштаҳ шуд :
اسم شریفش میرزا عبدالحسین و در شیراز سکونت داشتند. علوم صوری و معنوی حاصل کرده بود و عمر شریف خود را به ریاضات و عبادات شرعیه مصروف مینمود. پیر طریقت و ارشاد وی جناب مولانا عبدالرحیم بن یوسف الدماوندی است که از اکابر علما و عرفا و ازمشایخ سلسلهٔ علّیهٔ نوربخشیه بوده و جناب میرزا از متأخّران این طایفه است. شیخ محمد اسماعیل بن شیخ عبدالغنی شیرازی ارادت به او داشته. رسالات نیکو دارد و این چند بیت تیمّناً و تبرّکاً از اونوشته شد:
Ман надонистам аз аввал ки чунин корӣ ҳаст
من ندانستم از اول که چنین کاری هست
Пой рафтан на ва бар дӯши гарон борӣ ҳаст
پایِ رفتن نه و بر دوش گران باری هست
٭٭٭
٭٭٭
Муфтӣ баҳона ҷӯаст паии қатли ошиқон
مفتی بهانه جوست پی قتل عاشقان
Беҳтари зи ишқи мо ба ҷамолат баҳона нест
بهتر ز عشقِ ما به جمالت بهانه نیست
рубоӣ
رباعی
Сӯратгар пардае ки андар назар аст
صورت گر پردهای که اندر نظر است
Дар гардиши хомааш сувар муътабар аст
در گردش خامهاش صور معتبر است
Мангар ту ба сӯрат ва ба маънӣ бингар
منگر تو به صورت و به معنی بنگر
Ҳар сӯрати он маънӣ эй ҷилва гар аст
هر صورتِ آن معنیای جلوهگر است
٭٭٭
٭٭٭
Як чанд чу мумсикони фишурдами раҳи ҳалқ
یک چند چو ممسکان فشردم رهِ حلق
Як чанд чу муфлисон задам васла ба далқ
یک چند چو مفلسان زدم وصله به دلق
Нагушӯд зи кордл ба инҳо гиреҳӣ
نگشود ز کاردل به اینها گرهی
Бастами камарии танги паии хизмати халқ
بستم کمری تنگ پیِ خدمت خلق