Номи шарифаши Сайиди қутби аддӣни мирҳоҷи вози фарзанди зодагони ҷаноби шоҳи неъмати аллоҳ валеаст . Сайидӣ азлат гузину соликӣ хилват нишин , муосири султони ҳусайн боиқро бӯда ва ба рӯзии муқаддарӣ қаноат менамӯда . Султони амири Алишери вазир беназир ӯу орифи номӣ , мавлонои ҷомӣ ба манзил ӯ рафта , такаллуфоту таъоруфоти эшонро напазируфта суҳбатӣ доштанду ливоӣ муроҷиат афроштанд . Баъзе аз ашъори он ҷаноб дар маҷолиси алнФоиси амири Алишери забт ва баъзе дар оташкада сабтаст . Ҳам дар Ҳирот вафот ёфт . Аз ӯст :
نام شریفش سید قطب الدین میرحاج واز فرزند زادگان جناب شاه نعمت اللّه ولی است. سیدی عزلت گزین و سالکی خلوت نشین، معاصر سلطان حسین بایقرا بوده و به روزی مقدری قناعت مینموده. سلطان امیر علیشیر وزیر بی نظیر او و عارف نامی، مولانا جامی به منزل او رفته، تکلفات و تعارفات ایشان را نپذیرفته صحبتی داشتند و لوای مراجعت افراشتند. بعضی از اشعار آن جناب در مجالس النفایس امیر علیشیر ضبط و بعضی در آتشکده ثبت است. هم در هرات وفات یافت. از اوست:
Бози ин дили шикастаи хаёл висол кард
باز این دلِ شکسته خیال وصال کرد
Чизе хаёл кард ки натавон хаёл кард
چیزی خیال کرد که نتوان خیال کرد
٭٭٭
٭٭٭
Он чунон аз марази ишқи ту бгдохти танам
آن چنان از مرض عشق تو بگداخت تنم
Ки маро ҳарки бибинад нашносад ки манам
که مرا هرکه ببیند نشناسد که منم