Исмаши мирзои иброҳӣм ва аз амири зодагони он вилоят бӯда ва он аз тавобеъ хуйаст . Дар замони салтанати шоҳи ҷаҳони ҳиндӣ ба деҳлии рафта . Дар он мамлакати иззату сирвати вофиру вофе ба ҳам расонида . Пас аз муддатӣ аз таъаллуқоти дунявии дили сард ва аз қуюдоти зоҳирӣ фард гардӣда , амволи худро ба тороҷ дода вдри ҳалқаи фақри понҳодаҳ . Охроломр ба Эрони омада дар Исфаҳон фӯт шуд . Ва ҳам ин рубоӣ аз натоиҷи афкор абкор ӯст :

اسمش میرزا ابراهیم و از امیر زادگان آن ولایت بوده و آن از توابع خوی است. در زمان سلطنت شاه جهان هندی به دهلی رفته. در آن مملکت عزت و ثروت وافر و وافی به هم رسانیده. پس از مدتی از تعلقات دنیوی دل سرد و از قیودات ظاهری فرد گردیده، اموال خود را به تاراج داده ودر حلقهٔ فقر پانهاده. آخرالامر به ایران آمده در اصفهان فوت شد. و هم این رباعی از نتایج افکار ابکار اوست: