Халифаи иброҳӣмаши ном . Орифӣаст воломақоми волидаш аз Бадахшон ба Ҳиндӯстони омадау вай дар санаи 1087 дар деҳлӣ мутаваллид гардид . Дар бадви ҳол ба мулозимати олами гири подшоҳ иштиғол дошт билохираи мейри ҷалоли аддӣни ҳусайни бадахшонӣ ки аз машойихи он замон буд ӯро тарбият намӯд . Лиҳозои камолоти нФсониши ҳосил ва ба мақомоти инсонӣ восил омад . Гӯйанд ки улӯми зоҳирии ниндўхтаҳу фазойил касбӣ наёмухта . Маъаи ҳозои таълӣфоту таснифот чанд ӯро бӯдау маснавӣ ба қадари шаш ҳазор байти манзуми фармӯда . Шарҳӣ бар нукоти ҳақиқати оёти шоҳи неъмати аллоҳ вале нигошта ва худ тариқаи силсила нқшбндиаҳ дошта . Бист ва панҷ сол дар баладаи лкнҳўи осӯда . Чанд мазраъа ба ҷиҳати сарфи хонақоҳаш махсӯс бӯда . Дар санаи 1160 вафот ёфта , ба ҷинати шитофта . Тимно чанд байт аз маснавии эшон сабт мешавад :

خلیفه ابراهیمش نام. عارفی است والامقام والدش از بدخشان به هندوستان آمده و وی در سنهٔ ۱۰۸۷ در دهلی متولد گردید. در بدو حال به ملازمت عالم گیر پادشاه اشتغال داشت بالاخره میر جلال الدین حسین بدخشانی که از مشایخ آن زمان بود او را تربیت نمود. لهذا کمالات نفسانیش حاصل و به مقامات انسانی واصل آمد. گویند که علوم ظاهری نیندوخته و فضایل کسبی نیاموخته. مع هذا تألیفات و تصنیفات چند او را بوده و مثنوی به قدر شش هزار بیت منظوم فرموده. شرحی بر نکات حقیقت آیات شاه نعمت اللّه ولی نگاشته و خود طریقهٔ سلسلهٔ نقشبندیه داشته. بیست و پنج سال در بلدهٔ لکنهو آسوده. چند مزرعه به جهت صرف خانقاهش مخصوص بوده. در سنهٔ ۱۱۶۰ وفات یافته، به جنت شتافته. تیمناً چند بیت از مثنوی ایشان ثبت می‌شود: