Муосири шоҳи аббоси мозии сафавӣ ва аз хушнависон бӯда . Дар Исфаҳон ба инзиво май гузоронида . Ҷуз бо аҳли ҳол бо касе такаллум наме фармӯда , магар ба ҳасби зарурат ва аз рӯй кудурат . Ғараз , мардии муваҳҳиди всолкии муҷаррад , толиби камолоту соҳиби ҳолот буд . Тақии Авҳадӣ навиштааст ки ҳоле тахаллус менамӯд . Ин байту рубоӣ аз ӯст :
معاصر شاه عباس ماضی صفوی و از خوشنویسان بوده. در اصفهان به انزوا میگذرانیده. جز با اهل حال با کسی تکلم نمیفرموده، مگر به حسب ضرورت و از روی کدورت. غرض، مردی موحد وسالکی مجرد، طالب کمالات و صاحب حالات بود. تقی اوحدی نوشته است که حالی تخلص مینمود. این بیت و رباعی از اوست:
Чаҳ дидаанд гадоёни ишқ аз дар дӯст
چه دیدهاند گدایان عشق از درِ دوست
Ки ҳар ду оламашон дар назар наме ояд
که هر دو عالمشان در نظر نمیآید
рубоӣ
رباعی
Воҳид чу ба касрат оварад рӯй зуҳӯр
واحد چو به کثرت آورد روی ظهور
Гардад ба ҳиҷоботи маротиби мастур
گردد به حجابات مراتب مستور
Такрори вуҷӯди мости ин мартаба ҳо
تکرار وجود ماست این مرتبهها
Моием ба такрори худ аз худ шудаи давр
ماییم به تکرار خود از خود شده دور