Номи шарифаши мавлонои абдуқодиру назираш дар аҳди худ нодир . Дар оғози шабоби азмлозмти истеъфои гузида ва дар зовияи хмўли хазида . Ба тарк ва таҷред кушеду бодаи тавҳид ва маърифат нӯшед . Марҷаъи аҳли камолу млҷأи арбоби ҳол . Дар таҳқиқи ягона ва дар таҷреди мусаллами аҳли замона . Маснавии мавсӯм ба муҳӣти аъзам ба забони даравишон ба баҳри тақоруби тхмино ба қадари се ҳазор байт аз эшон дида шудау девони мабсутӣ низ дорад . ВФотш дар санаи 1303 ва ин абёт аз он ҷанобаст :

نام شریفش مولانا عبدالقادر و نظیرش در عهد خود نادر. در آغاز شباب ازملازمت استعفا گزیده و در زاویهٔ خمول خزیده. به ترک و تجرید کوشید و بادهٔ توحید و معرفت نوشید. مرجع اهل کمال و ملجأ ارباب حال. در تحقیق یگانه و در تجرید مسلم اهل زمانه. مثنوی موسوم به محیط اعظم به زبان درویشان به بحر تقارب تخمیناً به قدر سه هزار بیت از ایشان دیده شده و دیوان مبسوطی نیز دارد. وفاتش در سنهٔ ۱۳۰۳ و این ابیات از آن جناب است:

мнғзлётаҳ

مِنْغزلیاته

Мақсад аз ҳастӣ мо ранҷу ғаму озор буд

مقصد از هستی ما رنج و غم و آزار بود

Варна дар кунҷи адами осӯдагӣ бисёр буд

ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود

Бо ки гӯям вар бигӯям кист то бовар кунад

با که گویم ور بگویم کیست تا باور کند

Кони прирўиӣ ки ман девона ӯем манам

کان پریرویی که من دیوانهٔ اویم منم

٭٭٭

٭٭٭

Он кас ки рмўздон чанд ва чун аст

آن کس که رموزدان چند و چون است

Донад коблис аз чаҳ раҳ мтъўн аст

داند کابلیس از چه ره مطعون است

Оре ҳар кас ки ҳазрати инсон ро

آری هر کس که حضرت انسان را

Масҷуд надонад ба яқин малъун аст

مسجود نداند به یقین ملعون است