Вҳўи эмоми аддӣни Абулқосим . Гӯйанд орифӣ фозил бӯда . Шарҳи сғирўи шарҳи кабӣр азтсниФот ӯст . ВФотш дар санаи 633 дар Қазвӣн воқеъ гардид . Соҳиби гузида ӯро қазвӣнӣ донаду падараши Абӯсаиди рофеъиро аз тайифа аъроб хонд . Борӣ аз ӯст . Ин абёт аз ӯ навишта шуд :
وهُوَ امام الدّین ابوالقاسم. گویند عارفی فاضل بوده. شرح صغیرو شرح کبیر ازتصنیفات اوست. وفاتش در سنهٔ ۶۳۳ در قزوین واقع گردید. صاحب گزیده او را قزوینی داند و پدرش ابوسعید رافعی را از طایفهٔ اعراب خواند. باری از اوست. این ابیات از او نوشته شد:
рубоӣ
رباعی
Дар ҷомаи суфи бастаи зуннор , чаҳ суд
در جامهٔ صوف بسته زنار، چه سود
Дар савмиъаи рафтаи дил ба бозор , чаҳ суд
در صومعه رفته دل به بازار، چه سود
Зозори касони роҳати худ май талабӣ
زآزار کسان راحت خود میطلبی
Як роҳат ва сад ҳазор озор чаҳ суд
یک راحت و صد هزار آزار چه سود
٭٭٭
٭٭٭
Рахти дилам ҳарчӣ буд , ишқ ба ғорати бабрад
رخت دلم هرچه بود، عشق به غارت ببرد
Сбрнаҳ роҳӣаст хор , ишқ на роҳӣаст хирад
صبرنهراهیاست خوار، عشق نه راهی است خرد
Ҳарки ба майдони ишқи гом наад ком ёфт
هرکه به میدان عشق گام نهد کام یافت
Ҳарки дар айвони сабр , пой наад дасти барад
هرکه در ایوان صبر، پای نهد دست برد
Бори ҷафоҳои дӯст кӯҳ надонад кашид
بارِ جفاهای دوست کوه نداند کشید
Ҳалқаи зулфин ёр бод наёрад шимурд
حلقهٔ زلفین یار باد نیارد شمرد
Васл шуд ва ҳиҷр монад , оҳ ки дар боғи умр
وصل شد و هجر ماند، آه که در باغ عمر
Хор ба перӣ расед гул ба ҷавонӣ бамурд
خار به پیری رسید گل به جوانی بمرد