Шайхи Абӯали ном дошта , мулаққаб ба қаландар бӯда . Аз кмлмини аҳли сулӯку тариқат ва восилин мақоми ҳақиқат ва аз муосирин шайхи шамси аддӣни табризӣу мавлавӣ маънавӣ бӯда . Солҳо бо эшон мусоҳибат ва муошират намӯда . Асли он ҷаноб аз вилоёти Ироқ ва дар камолот , машҳур офоқ бӯда . Ба Ҳиндӯстони рафта . Гоҳе дар понеи пат ва гоҳе дар қарияи крнол май осӯда . Борӣ дар тариқат , интисоб ба силсилаи алайҳ чштиаҳ дошта ва ба се восита ба қутби аддӣн кокӣ мерасад . Аз авлиёъи кирому мҷозиби изом , сараши пари шӯру дилаши пурнур . Мншрҳи алсдру рафеъи алқдр , ъорҷи мъорҷи имону но?ҳеҷи мноҳҷи аиқон . Орифи лоҳуту воқифи мўоқФи ҷабарут . Синааш рашки синоу дидааш ба нури тавҳиди бино . Мазораш дар он вилояти машҳур ва ин чанд байт аз он ҷанобаст :

شیخ ابوعلی نام داشته، ملقب به قلندر بوده. از کُمَّلمین اهل سلوک و طریقت و واصلین مقام حقیقت و از معاصرین شیخ شمس الدین تبریزی و مولوی معنوی بوده. سال‌ها با ایشان مصاحبت و معاشرت نموده. اصل آن جناب از ولایات عراق و در کمالات، مشهور آفاق بوده. به هندوستان رفته. گاهی در پانی پت و گاهی در قریهٔ کرنال می‌آسوده. باری در طریقت، انتساب به سلسلهٔ علیهٔ چشتیه داشته و به سه واسطه به قطب الدین کاکی می‌رسد. از اولیاء کرام و مجاذیب عظام، سرش پر شور و دلش پرنور. منشرح الصدر و رفیع القدر، عارج معارج ایمان و ناهج مناهج ایقان. عارف لاهوت و واقف مواقف جبروت. سینه‌اش رشک سینا و دیده‌اش به نور توحید بینا. مزارش در آن ولایت مشهور و این چند بیت از آن جناب است:

Раҳи саломату риндӣ буд нишебу фароз

ره سلامت و رندی بود نشیب و فراز

Ту пои шавқи надорӣ ба кӯии дӯсти мтоз

تو پای شوق نداری به کوی دوست متاز

٭٭٭

٭٭٭

Ҳар машаққат ки оядат дар ишқ

هر مشقت که آیدت در عشق

Сари бунаи вази сарвари хаи хаи зан

سر بنه وز سرور خه خه زن

Варнае мард , гирди ишқи магарад

ورنه ای مرد، گردِ عشق مگرد

Чун мхнси зи давр ваа ваа зан

چون مخنث ز دور وه وه زن

٭٭٭

٭٭٭

Чу ман ҳаркас азин мехӯрд ҷомӣ

چو من هرکس ازین می خورد جامی

намедонад ҳалолӣ аз ҳаромӣ

نمی‌داند حلالی از حرامی

зи нанги куфр ва имон даргузаштам

ز ننگ کفر و ایمان درگذشتم

Ниҳодами хуши бурун аз ҳардуи гомӣ

نهادم خوش برون از هردو گامی

٭٭٭

٭٭٭

Гар ишқ набӯдӣу ғам ишқ набӯдӣ

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی

Чандини сухани нағз ки гуфтӣу шунӯдӣ

چندین سخن نغز که گفتی و شنودی

Вар бод набӯдӣ ки сари зулфи рабӯдӣ

ور باد نبودی که سرِ زلف ربودی

Рухсораи маъшӯқ ба ошиқ ки намӯдӣ

رخسارهٔ معشوق به عاشق که نمودی

Вела рубоӣ

وله رباعی

Овозаи ишқи мо ба ҳар хона расед

آوازهٔ عشق ما به هر خانه رسید

Дӯди дили мо ба хеш ва бегона расед

دود دل ما به خویش و بیگانه رسید

Аз дарди ғами ишқ ба ҳарҷо ки рӯем

از درد غم عشق به هرجا که رویم

Гӯйанд зи раҳи давр ки девона расед

گویند ز ره دور که دیوانه رسید