Номаши мавлонои Муҳамади алӣ . Чун падараши шмширсоз ва кордгар бӯда . Ба Маҳмадалии скокӣ шӯҳрат намӯда . Таҳсили улӯми маъқӯл дар хизмати алломаи масеҳое Фасое карда ва дар ҷавонии ҷомеъи улӯми омадаи мударрис мадорис гардид ва ба хизмати ҷамъӣ аз арбоб ботин расед . Ғолибан тариқаи силсилаи алайҳи зҳбиаҳ кбрўиаҳ дошту мтлбс ба либос фақр бӯда . Билохира дар истилои афоғина дар Ширози захмӣ мункир ёфту диргоҳӣ дар хӯни тпон ва ба калимаи тайибаи рутаби аллсон буд . Оқибати зикраш ба мазкӯри анҷомӣд . Маснавӣ дар футуҳоти шоҳи султони ҳусайни сафавӣ манзум карда . Шаст сол умр ёфта . Ин чанд байт аз ӯст :
نامش مولانا محمد علی. چون پدرش شمشیرساز و کاردگر بوده. به محمدعلی سکاکی شهرت نموده. تحصیل علوم معقول در خدمت علامه مسیحایی فسایی کرده و در جوانی جامع علوم آمده مدرس مدارس گردید و به خدمت جمعی از ارباب باطن رسید. غالباً طریقهٔ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیه کبرویه داشت و متلبس به لباس فقر بوده. بالاخره در استیلای افاغنه در شیراز زخمی منکر یافت و دیرگاهی در خون طپان و به کلمهٔ طیبه رطب اللسان بود. عاقبت ذکرش به مذکور انجامید. مثنوی در فتوحات شاه سلطان حسین صفوی منظوم کرده. شصت سال عمر یافته. این چند بیت از اوست:
мношъораҳ
مِنْاشعاره
Ду оламро ҷазои қотили ман даҳ худои ман
دو عالم را جزای قاتل من ده خدای من
Ки бас бошад ҳамин завқи шаҳодати хӯни баҳоии ман
که بس باشد همین ذوق شهادت خون بهای من
Чу нафии нафй исботаст аз куштан наме тарсам
چو نفی نفی اثبات است از کشتن نمیترسم
Бақои ман чўшмъ кушта бошад дар фанои ман
بقای من چوشمع کشته باشد در فنای من
Гузаштан аз шароб даҳр набӯд пеши ман мушкил
گذشتن از شراب دهر نبود پیش من مشکل
Каз оби ҳафт дарё тар нагардад пушти пои ман
کز آب هفت دریا تر نگردد پشتِ پای من
Бадани мсрўҳўои фиръавн ваҳомон нафас ва ман Мӯсо
بدن مصروهوا فرعون و هامان نفس و من موسی
Хаёли ваҳмҳо саҳару далели ман Асои ман
خیال وهمها سحر و دلیلِ من عصایِ من
Чўнўр ва соя мехоҳад дилам то муттасил бошад
چونور و سایه میخواهد دلم تا متصل باشد
Срмн дар канор ӯ , сар ӯ дар канори ман
سرمن در کنار او، سرِ او در کنارِ من