Ва ҳў хоҷаҳамам аддӣни Муҳамад . Аз маорифи шъроء ва фузалосту ҳакимӣ бо мартаба аълоаст . Маротиби ҳкмиаҳро дар хизмати ҷаноби қдўаҳи алмҳққини хоҷаи насири аддӣни тӯсӣ таҳсил намӯда ва бо мавлонои қутби аддӣни алломаи широзии нисбат сабабӣ дошта ва бо шайхи муслеҳи аддӣни саъдии широзӣ мулоқот карда . Мтоиботи латифа ки миёни эшон даст дода машҳураст ва дар алснаҳу афвоҳ , мазкӯр . Дар нусхаи аввали оташкадаи тахаллус ӯро ғалати ҳумое навиштаанд ва ҳамчунин ғалат мондааст . ВФотш дар санаи 713 иттифоқи афтода . Ин ду байт аз ӯст :
و هُوَ خواجه همام الدین محمد. از معارف شعراء و فضلاست و حکیمی با مرتبهٔ اعلی است. مراتب حکمیه را در خدمت جناب قدوة المحققین خواجه نصیر الدین طوسی تحصیل نموده و با مولانا قطب الدین علامهٔ شیرازی نسبت سببی داشته و با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی ملاقات کرده. مطایبات لطیفه که میان ایشان دست داده مشهور است و در السنه و افواه، مذکور. در نسخهٔ اول آتشکده تخلص او را غلط همایی نوشتهاند و همچنین غلط مانده است. وفاتش در سنهٔ ۷۱۳ اتفاق افتاده. این دو بیت از اوست:
Завқи васлӣ ки ошиқон турост
ذوق وصلی که عاشقان تراست
Ҳамаи осоиши ҷаҳони арзад
همه آسایش جهان ارزد
Чун хаёли ту зи пеши назар ман наравад
چون خیال تو ز پیش نظر من نرود
Шарм дорам ки шикоят кунам аз танҳоӣ
شرم دارم که شکایت کنم از تنهایی