Бо султони ҳусайни мирзои боиқроу амир бе назири алии ширнўоиӣ муосир бӯда . Аввали бор ки ба маҷлиси Амиралии шер бор ёфт , аз хондани ин матлаъ муҳтарам шуд :

با سلطان حسین میرزای بایقرا و امیر بی نظیر علی شیرنوایی معاصر بوده. اول بار که به مجلس امیرعلی شیر بار یافت، از خواندن این مطلع محترم شد:

Чунон азпо фиканд имрӯзами азрФтори вқомти ҳам

چنان ازپا فکند امروزم ازرفتار وقامت هم

Ки фардои брнхизм балки фардои қиёмати ҳам

که فردا برنخیزم بلکه فردای قیامت هم

Амир ӯро дар баркашид ва аз тахаллусаш пурсед . Гуфт : ҳилолӣ . Амир фармуд : бадарии бадарӣ . Аз таъсири назари анояти амири мшори илайҳи фалаки суханвариро бадару маҳфили шоириро сдромд . Дар шоирӣ машҳур шуд . Охир ба хизмат машойих расед ва аз аҳли завқ маҳсӯб гардид . Маснавии шоҳу гадоу Лайлӣу маҷнӯни васфоти алъошқин ба ришта назм кашиду оқибат дар санаи 939 ба ҷурми ташайюъ шаҳид гардид . Ашъор хуб дорад аммо бад-ӣн чанд байт аз ӯ иктифо мешавад :

امیر او را در برکشید و از تخلصش پرسید. گفت: هلالی. امیر فرمود: بدری بدری. از تأثیر نظر عنایت امیر مشار الیه فلک سخنوری را بدر و محفل شاعری را صدرآمد. در شاعری مشهور شد. آخر به خدمت مشایخ رسید و از اهل ذوق محسوب گردید. مثنوی شاه و گدا و لیلی و مجنون وصفات العاشقین به رشتهٔ نظم کشید و عاقبت در سنهٔ ۹۳۹ به جرم تشیع شهید گردید. اشعار خوب دارد اما بدین چند بیت از او اکتفا می‌شود:

Аз он танҳоӣу малик ғарибӣ шуд ҳаваси мо ро

از آن تنهایی و ملک غریبی شد هوس ما را

Ки рӯзӣ чанд нашносем мо касроу каси мо ро

که روزی چند نشناسیم ما کس را و کس ما را

Дар дил бе хабарони ҷузи ғами олам ғам нест

در دل بی خبران جز غم عالم غم نیست

Вази ғами ишқи ту моро хабар аз олам нест

وز غم عشق تو ما را خبر از عالم نیست

эй ки май пурсӣ зи ман кони моҳро манзил куҷост

ای که می‌پرسی ز من کان ماه را منزل کجاست

Манзил ӯ дар диласт аммо надонам дил куҷост

منزل او در دل است اما ندانم دل کجاست

Ҳарки аз рӯй иродати по наад дар роҳи ишқ

هرکه از روی ارادت پا نهد در راه عشق

Олимӣ пеш омадаш каз ҳар ду олам бугзарад

عالمی پیش آمدش کز هر دو عالم بگذرد

Мнқтъотаҳу рбоъитаҳ

مِنْقطعاته و رباعیّته

Мҳмдؐърбии офтоб ҳар дўсро

محمدؐعربی آفتاب هر دوسرا

Касе ки хок дараш нест хок бар сар ӯ

کسی که خاک درش نیست خاک بر سر او

Шунидаам ки такаллум намӯд ҳамчуи Масеҳ

شنیده‌ام که تکلم نمود همچو مسیح

Ба ин ҳадиси лаби лаъли рӯҳпарвар ӯ

به این حدیث لب لعل روح پرور او

Ки ман Мадинаи илмами алӣ дараст маро

که من مدینهٔ علمم علی در است مرا

Аҷаби хуҷаста ҳадисӣаст ман саг дар ӯ

عجب خجسته حدیثی است من سگ در او

Ёрони куҳан ки банда будам ҳама ро

یاران کهن که بنده بودم همه را

Дарбанди вафоӣ худ ситудам ҳама ро

دربند وفای خود ستودم همه را

Зинҳори зкси вафои мҷўиид ки ман

زنهار زکس وفا مجویید که من

Дидам ҳамаро ва озмудам ҳама ро

دیدم همه را و آزمودم همه را

Дар олам бе саботи кас хуррам нест

در عالم بی ثبات کس خرم نیست

Шодӣу нишот дар банӣ одам нест

شادی و نشاط در بنی آدم نیست

Он кас ки дарин замона ӯро ғам нест

آن کس که درین زمانه او را غم نیست

ё одам нест ё дарин олам нест

یا آدم نیست یا درین عالم نیست