Исмаши мейри ъбдолбоқӣ . Аз фузалои замони худ афзал , ва аз ҳукамои авони худ акмал . Дар нигориши хати сулси мусаллам буд васияти камолоташ дар ақтори оламу асмоъ банӣ одами мунташир ва бо шоҳи аббоси мозии сафавии муошир . Дар вақти бунёди масҷиди ҷомеъи ҷадиди аббосии шоҳи мғФўр ба ҷиҳати навиштани китобаи масҷид ӯро аз Бағдод ба Исфаҳон талабед . Сайид ба сабаби истиғнои зотӣ қабул нанамуд . Сокини Бағдод ва аз олами озод буд . Баъди азгрФтни Бағдод ӯро ба Исфаҳон оварда , китобаи масҷидро навишт . Ин байт ва ду рубоӣ аз ӯст :

اسمش میر عبدالباقی. از فضلای زمان خود افضل، و از حکمای اوان خود اکمل. در نگارش خط ثلث مسلم بود وصیت کمالاتش در اقطار عالم و اسماع بنی آدم منتشر و با شاه عباس ماضی صفوی معاشر. در وقت بنیاد مسجد جامعِ جدیدِ عباسی شاه مغفور به جهت نوشتن کتابهٔ مسجد او را از بغداد به اصفهان طلبید. سید به سبب استغنای ذاتی قبول ننمود. ساکن بغداد و از عالم آزاد بود. بعد ازگرفتن بغداد او را به اصفهان آورده، کتابهٔ مسجد را نوشت. این بیت و دو رباعی از اوست:

٭٭٭

٭٭٭