Исмаши Абдурразоқ ва дар фазойилу камолоти ягонаи офоқ . Ҷомеъи улӯми маъқӯлу манқӯл . Волиди камоли аддӣни Исмоил исфаҳонӣаст . Аз тасаввуфу ҳикмати баҳрае вофеу ҳосили вофири дарёфта . Айёми умри худро ба азлату муҷоҳидат май гузоронида . Фозилӣ аст наҳарир ва адибӣаст беназир . Фарзона Эйаст ҳӯшёр ва суханварӣаст бузургвор . Дар ағлаби фунуни аҳли ҳарфати ниҳоят қудрат дошта . Девонаши қариб ба бист ҳазор байт . Ин чанд шеър аз қасоид ӯст :

اسمش عبدالرزاق و در فضایل و کمالات یگانهٔ آفاق. جامع علوم معقول و منقول. والد کمال الدین اسماعیل اصفهانی است. از تصوف و حکمت بهره‌‌ای وافی و حاصل وافر دریافته. ایام عمر خود را به عزلت و مجاهدت می‌گذرانیده. فاضلی است نحریر و ادیبی است بی نظیر. فرزانه‌ای است هوشیار و سخنوری است بزرگوار. در اغلب فنون اهل حرفت نهایت قدرت داشته. دیوانش قریب به بیست هزار بیت. این چند شعر از قصاید اوست:

Қасида дар насиҳату мавъизау таҳқиқу ҳикмат

قصیده در نصیحت و موعظه و تحقیق و حکمت

Алҳзр эй ғофилони зини ваҳшати ободи алҳзр

الحذر ای غافلان زین وحشت آباد الحذر

АлФрор эй оқилони зини деви мардуми алФрор

الفرار ای عاقلان زین دیو مردم الفرار

эй аҷаб дилатон набигирифт ва нашуд ҷонатони малул

ای عجب دلتان نبگرفت و نشد جانتان ملول

Зини ҳавоҳои ъФни зини обҳои ногувор

زین هواهای عفن زین آب‌های ناگوار

Арсаи нодлгшоу буқъаи нодилписанд

عرصهٔ نادلگشا و بقعهٔ نادلپسند

Қурсаи носӯдманду шарбатии носозгор

قرصهٔ ناسودمند و شربتی ناسازگار

Марг дар ваии ҳокиму офот дар ваии подшоҳ

مرگ در وی حاکم و آفات در وی پادشاه

Зулм дар ваии қаҳрамону фитна дар ваии пешкор

ظلم در وی قهرمان و فتنه در وی پیشکار

Амн дар ваии мустаҳилу адл дар ваии ноумед

امن در وی مستحیل و عدل در وی ناامید

Ком дар ваии норавои роҳат дар ӯ нопойдор

کام در وی ناروا راحت در او ناپایدار

Моҳро нанги муҳоқу меҳрро нақси кусуф

ماه را ننگ محاق و مهر را نقص کسوف

Хокро айби злозли чархро ранҷи даввор

خاک را عیب زلازل چرخ را رنج دوار

Меҳрро хафоаши душман , шамъро парвона , хасм

مهر را خفاش دشمن، شمع را پروانه، خصم

Ҷаҳлро бар дасти теғу ақлро бар пои хор

جهل را بر دست تیغ و عقل را بر پای خار

Наргисаши бемори бинии лолааш дили сӯхта

نرگسش بیمار بینی لاله‌اش دل سوخته

Ғунчааш дили танги ёбӣу бунафшаи сӯгвор

غنچه‌اش دل تنگ یابی و بنفشه سوگوار

эй ту маҳсуди фалаки ҳам озро гаштии асир

ای تو محسود فلک هم آز را گشتی اسیر

Ваии ту масҷуди малики ҳам девро гаштии шикор

وی تو مسجودِ ملک هم دیو را گشتی شکار

Зери ту гирдаст болои дӯд , бигурез аз миён

زیر تو گرد است بالا دود، بگریز از میان

Пеш аз он каз дӯду гирдати дида ҳо гардад фигор

پیش از آن کز دود و گردت دیده‌ها گردد فگار

Ту чунин бебарг дар ғурбат ба хорӣ тан зада

تو چنین بی برگ در غربت به خواری تن زده

Ваз барои мақдамати рӯҳонӣон дар интизор

وز برای مقدمت روحانیان در انتظار

Хуши дилӣ хоҳӣ набинӣ бар сари чанголи шер

خوش دلی خواهی نبینی بر سرِ چنگالِ شیر

Офият хоҳӣ наёбӣ дар бен дандони мор

عافیت خواهی نیابی در بنِ دندان مار

Бӯдае як қатраи оби вапаси шӯии як мушти хок

بوده‌ای‌یک‌قطره‌آب‌وپس شوی یک مشت خاک

Дар миёна чист ин ошӯби чандини корзор

در میانه چیست این آشوب چندین کارزار

Қӯти пашшаи надории ҷанг бо пелони мҷўӣ

قوت پشه نداری جنگ با پیلان مجوی

Ҳам дили мӯрӣ нае , пешонии шерони мхор

هم دل موری نه‌ای، پیشانی شیران مخار

Чанд хоҳӣ буд дар мтмўраҳи куни вФсод

چند خواهی بود در مطمورهٔ کون وفساد

Як раҳеи Бернаи қадам бар боми ин нилии ҳисор

یک رهی برنه قدم بر بام این نیلی حصار

То чу рӯҳи сарфи гардӣ бар ҳақоиқи Комрон

تا چو روح صِرف گردی بر حقایق کامران

То чу ақли маҳзи гардӣ бар дақоиқи комкор

تا چو عقل محض گردی بر دقایق کامکار

То кӣ ин ҳоли музавварро бояд рафт роҳ

تا کی این حال مزور را باید رفت راه

То кӣ ин қоли музахрафи кор бояд кард кор

تا کی این قال مزخرف کار باید کرد کار

Ту ба чашми хештани баси хубрӯе лек бош

تو به چشم خویشتن بس خوبرویی لیک باش

То шавад дар пеши рӯяти дасти марги ойӣнаи вор

تا شود در پیش رویت دست مرگ آیینه‌وار

Латмае аз шери маргу зини палангони як ҷаҳон

لطمه‌ای از شیر مرگ و زین پلنگان یک جهان

Қатрае аз баҳри қаҳру зини наҳангони садҳазор

قطره‌ای از بحر قهر و زین نهنگان صدهزار

Зулм сӯрат менабандад дар қиёмат варна ман

ظلم صورت می‌نبندد در قیامت ورنه من

Гуфтамӣ инак қиёмати нақду дӯзахи ошкор

گفتمی اینک قیامت نقد و دوزخ آشکار

Дар тасдиқи воқеа қиёмат гуфта

در تصدیق واقعهٔ قیامت گفته

Чу дарнавардад фаррош амр кун Фикўн

چو درنوردد فراش امر کن فیکون

Сарои пардаи симоби ранги оинаи гаван

سرای پردهٔ سیماب رنگ آینه گون

Мкўноти ҳамаи доғ нестӣ гиранд

مکونات همه داغ نیستی گیرند

Ки кас намонад аз зарбати заволи масӯн

که کس نماند از ضربت زوال مصون

Мухаддироти самовӣ ттқ барандозанд

مخدرات سماوی تتق براندازند

Ба ҷой монанди ин ҳафт ғурфаи мдҳўн

به جای مانند این هفت غرفهٔ مدهون

На каллаи бандади шом аз ҳарири ғолияи ранг

نه کله بندد شام از حریر غالیه رنگ

На ҳалаи пӯшади субҳ аз нсиҷи сқлотўн

نه حُلّه پوشد صبح از نسیج سقلاطون

Адам бигирад ногуҳи Аннани даҳри шмўс

عدم بگیرد ناگه عنانِ دهرِ شموس

Фанои дарорад дар зери рони ҷаҳони ҳрўн

فنا درآرد در زیر ران جهان حرون

Фалак ба сари барад ӯроу шуғли куну фасод

فلک به سر برد او را و شغل کون و فساد

Қамар ба сари барад ӯроу оди колърҷўн

قمر به سر برد او را و عاد کالعرجون

Чаҳор модари кун аз қазо ақим шаванд

چهار مادر کون از قضا عقیم شوند

Ба сулби ҳафт падар дар сулола гардад хӯн

به صلب هفت پدر در سلاله گردد خون

з рӯй чархи бирезади қурозаҳои нуҷум

ز روی چرخ بریزد قراضه‌های نجوم

зи зери хок бар уфтад захираи қорун

ز زیر خاک بر افتد ذخیرهٔ قارون

Чаҳор қобила , шаш моштаҳ , се Тифли ҳудус

چهار قابله، شش ماشطه، سه طفل حدوث

Сабк гурезанд аз рахнаи адами берун

سبک گریزند از رخنهٔ عدم بیرون

Талоқи ҷӯянди арвоҳ аз мшимаҳи хок

طلاق جویند ارواح از مشیمهٔ خاک

Аз онкӣ кФў набошанд ин шарифи он дун

از آنکه کفو نباشند این شریف آن دون

На хок тира бимонад на осмони латиф

نه خاک تیره بماند نه آسمان لطیف

На рӯҳи қудси бпоид на наҷаддӣ малъун

نه روح قدس بپاید نه نجدی ملعون

Ба нафх сувар шавад мутриби фанои мавсӯм

به نفخ صور شود مطرب فنا موسوم

Ба рақсу зарб ва ба аиқоъи кӯҳҳо мأзўн

به رقص و ضرب و به ایقاع کوه‌ها مأذون

Ҳамаи заволи пазиради ҷуз ки зоти худо

همه زوال پذیرد جز که ذات خدا

Қадиму қодиру ҳӣу мудаббир ва бе чун

قدیم و قادر و حی و مدبر و بی چون

Чу хутбаи лмни алмалик бар ҷаҳон хонд

چو خطبهٔ لِمَنِ الْمُلْک بر جهان خواند

Низоми малики азал бо абад шавад мақрун

نظام ملک ازل با ابد شود مقرون

Нидо расад сӯии аҷзои марги фарсӯда

ندا رسد سوی اجزایِ مرگ فرسوده

Ки чанд хоби фано гар нахурдаед афюн

که چند خواب فنا گر نخورده‌اید افیون

Буруни ҷҳнди зи ктми адам изом Ромем

برون جهند ز کتم عدم عظام رمیم

Ки монда буд ба мтмўраҳи адами мсҷўн

که مانده بود به مطمورهٔ عدم مسجون

Ҳаме гароед ҳар ҷузви сӯии маркази хеш

همی گراید هر جزو سوی مرکز خویش

Ки ҳеҷ ҷузв нагардад зи ҷузви хеши фузун

که هیچ جزو نگردد ز جزوِ خویش فزون

Изоми сӯии изому урӯқи сӯии урӯқ

عظام سوی عظام و عروق سوی عروق

ҶФўн ба сӯии ҷФўну ъиўн ба сӯии ъиўн

جفون به سوی جفون و عیون به سوی عیون

Ҳамаи мафосил аз аҷзоӣ худ шавад маҷмӯ

همه مفاصل از اجزای خود شود مجموع

Ҳамаи қўолб аз аъзоӣ худ шавад машҳун

همه قوالب از اعضای خود شود مشحون

Чу дардманд ба ноқўри лашкари арвоҳ

چو دردمند به ناقور لشکر ارواح

Чу хайл наҳл шавад мунташири сӯии ҳомӯн

چو خیل نحل شود منتشر سوی هامون

Ба қасри ҷисми дрорнди бози ҳўдҷи рӯҳ

به قصر جسم درآرند باز هودج روح

Савори қолаби бор дигар шавад маскӯн

سوار قالب بار دگر شود مسکون

Пас онгаҳе ба савобу уқоб ҳукм кунанд

پس آنگهی به صواب و عقاب حکم کنند

Ба ҳасб карда худ ҳарякӣ шавад марҳӯн

به حسب کردهٔ خود هریکی شود مرهون

Яке ба ҳукми азали молики Наими абад

یکی به حکم ازل مالک نعیم ابد

Яке ба сабақи қазои ҳолки азоби алҳўн

یکی به سبق قضا هالکِ عذابِ الهَوْن

Ҳар онкӣ муътақидаш нест ин буд ҷоҳил

هر آنکه معتقدش نیست این بود جاهل

Агар ҳаким арстолсасту афлотӯн

اگر حکیم ارسطالس است و افلاطون

қитъа

قطعه

Мард бояд ки ростгӯ бошад

مرد باید که راستگو باشد

Гар баборад бало бирав чу тагарг

گر ببارد بلا برو چو تگرگ

Сухани рост , гӯ , матарс ки рост

سخن راست، گو، مترس که راست

Набарди рӯзӣ ва наёрад марг

نبرد روزی و نیارد مرگ

٭٭٭

٭٭٭

Тамошогоҳи ҷонат бас фарохаст

تماشاگاه جانت بس فراخست

Агар зини тангнои беруни ҷҳӣ ба

اگر زین تنگنا بیرون جهی به

зи ақлу донишат корӣ наёяд

ز عقل و دانشت کاری نیاید

Бирав ҳам аблаҳӣ кун коблҳӣ ба

برو هم ابلهی کن کابلهی به

рубоӣ

رباعی

Дрпои дилами зи ишқи ту сад дом аст

درپای دلم ز عشق تو صد دام است

Умеди ман сӯхтаи дили бас хом аст

امید من سوخته دل بس خام است

Онро ки туе ёр чаҳ беёр кас аст

آنرا که تویی یار چه بی یار کس است

Ваонро ки туе дӯст чаҳ душман ком аст

وان را که تویی دوست چه دشمن کام است