Аълами уламоу афзали фузалои замон худ бӯда . Солҳо дар Исфаҳон мавлавӣат намӯда . Чун волидаши оқои ҷамолу валадаш низ оқои ҷамол ном дошта , ӯро зўолҷмолини хонданд . Таҳсили улӯм дар хизмат фозил наҳарир Халифаи султону соир фузало карда . Дар замони шоҳи сулаймони камоли эъзоз ва икром ёфтау шоҳи сулаймонро ба қоидаи имомӣа ки муҷтаҳиди нойиб эмомасту султони нойиби муҷтаҳид , мавлоноро ба ниёбати худ бар тахт нишонед . Чунонкии шоҳи султони ҳусайни сафавиро ҷаноби алломаи муҳаддиси маҷлисии мавлонои Муҳамади боқирро нойиби мноб худ карда . Ғараз , он ҷаноб аз муҷтаҳидин ва муҳаққиқин замону тасонифи олияаш мадори алайҳи уламоӣ давронаст . Гоҳе шеър мегуфта . Ин рубоӣ аз ӯст :

اعلم علماء و افضل فضلای زمان خود بوده. سالها در اصفهان مولویّت نموده. چون والدش آقا جمال و ولدش نیز آقا جمال نام داشته، او را ذوالجمالین خواندند. تحصیل علوم در خدمت فاضل نحریر خلیفه سلطان و سایر فضلا کرده. در زمان شاه سلیمان کمال اعزاز و اکرام یافته و شاه سلیمان را به قاعدهٔ امامیه که مجتهد نایب امام است و سلطان نایب مجتهد، مولانا را به نیابت خود بر تخت نشانید. چنانکه شاه سلطان حسین صفوی را جناب علّامهٔ محدّث مجلسی مولانا محمد باقر را نایب مناب خود کرده. غرض، آن جناب از مجتهدین و محققین زمان و تصانیف عالیه‌اش مدار علیّهٔ علمای دوران است. گاهی شعر می‌گفته. این رباعی از اوست: