Исмаши амири Муҳамади амин . Аз тайифа тркмониаҳ бӯда вдри Кошон таҳсил намӯда . Дар ҳикмат аз тломзаҳи мломирзои ҷон Ширвонӣасту муосири шоҳи тҳмост сафавӣаст . Муддатӣ саёҳат карда , охроломри по ба домани қаноати дароварда , мунзавии зовияи фақр ва фано шуд . Дар санаи ۹۶۹дри Лоҳӣҷони Гелон вафот ёфт . Ашъор бисёр дорад . Ин чанд байт аз ӯст :

اسمش امیر محمد امین. از طایفهٔ ترکمانیه بوده ودر کاشان تحصیل نموده. در حکمت از تلامذهٔ ملامیرزا جان شیروانی است و معاصر شاه طهماست صفوی است. مدتی سیاحت کرده، آخرالامر پا به دامن قناعت درآورده، منزوی زاویهٔ فقر و فنا شد. در سنهٔ ۹۶۹در لاهیجان گیلان وفات یافت. اشعار بسیار دارد. این چند بیت از اوست:

Ёрб ин дард чаҳ дардаст ки дирамонаш нест

یارب این درد چه درد است که درمانش نیست

Вена чаҳ андӯҳ ва малоласт ки пойонаш нест

وین چه اندوه و ملال است که پایانش نیست

Ҳам нишинам ба хаёли туу осӯдаи дилам

هم نشینم به خیال تو و آسوده دلم

Кин висолӣаст ки дар паии ғам ҳиҷронаш нест

کاین‌وصالی‌است که در پی غمِ هجرانش نیست

Хушам ки дар дили ман ишқ муддао нагузошт

خوشم که در دل من عشق مدعا نگذاشت

Маро ба булҳавасиҳои хеши вонгзошт

مرا به بوالهوسی‌های خویش وانگذاشت

Чаҳ офатӣ ту надонам ки дар ҷаҳони имрӯз

چه آفتی تو ندانم که در جهان امروز

Муҳаббати ту ду кас бо ҳам ошно нагузошт

محبت تو دو کس با هم آشنا نگذاشت

Андакии пеш ту гуфтам ғам дил тарсидам

اندکی پیش تو گفتم غم دل ترسیدم

Ки дили озурдаи шӯй варна сухан бисёр аст

که دل آزرده شوی ورنه سخن بسیار است

Гуноҳамро азобӣ бояд аз дӯзахи фузуни тарсам

گناهم را عذابی باید از دوزخ فزون ترسم

Ки сӯзандам ба доғи ҳиҷри фардои қиёмати ҳам

که سوزندم به داغِ هجر فردایِ قیامت هم