Ва ҳўи шайхи Абдуллоҳи бен абии туроби бен баҳроми бен зкии бен Абдуллоҳи биҷзлст . Аз Фҳўли фузалоу удӯли ҳукамоу акмали урафои аҳд худ бӯда . Қозии Носири аддӣни бизоўӣу қутби аддӣни алломау абўолнҷоши Заҳири аддӣни абдурраҳмони брғши таҳсили фазойил дар хизмати он ҷаноб намӯдаанд . Ва дар рисолаи алоброри фии алохбори алохёри омада ки ӯ муаллиму устоди ҷамеъи фузалоу тамоми уламои он замон бӯда . Қозии бизоўӣ аз каромат ӯ нақл карда ки ваии баъди азўФот зинда шуду фатвои уламои Мисрро ҷавоби навишта , боз даргузашту бноءи алайҳи вайро зўолмўтин лақаб кардаанд . Қдўқъи ҳзоолأмри фии санаи сабъ ва сабъину стмоӣаҳ . Алълми ъндоллаҳи волъҳдаҳи алии алроўӣ . Гоҳе шеър май фармӯда . Ин рубоӣ ба ном ӯст :

و هُوَ شیخ عبداللّه بن ابی تراب بن بهرام بن زکی بن عبداللّه بیجزلست. از فحول فضلا و عدول حکما و اکمل عرفای عهد خود بوده. قاضی ناصر الدین بیضاوی و قطب الدین علامه و ابوالنجّاش ظهیر الدّین عبدالرّحمن برغش تحصیل فضایل در خدمت آن جناب نموده‌اند. و در رسالة الابرار فی الاخبار الاخیار آمده که او معلم و استاد جمیع فضلا و تمام علمای آن زمان بوده. قاضی بیضاوی از کرامت او نقل کرده که وی بعد ازوفات زنده شد و فتوی علمای مصر را جواب نوشته، باز درگذشت و بِناءً عَلَیْهِ وی را ذوالموتین لقب کرده‌اند. قَدْوَقَعَ هذاالأَمْرُ فی سَنةِ سَبْعٍ و سَبْعِیْنَ و سِتَّمائةٍ. العِلْمُ عِنْدَاللّهِ وَالْعُهْدَةُ عَلَی الرّاوِی. گاهی شعر می‌فرموده. این رباعی به نام اوست: