Ва ҳўи шайхи азизи аддӣни Маҳмӯд . Аз аФозли ҳукамоу акомли фузалои ҷаноби шайхи нуриддини Абдуссамади Натанзӣ ӯро тарбият намӯда ва дар замони худ аз машойихи урафо маҳсӯб бӯда . Дар улӯми зоҳирӣау ботинӣа ҷомеъият доштау тасонифи муҳаққиқона аз худ дар рӯзгор гузошта . Ъшқномаҳу ақли номау тарҷумаи ъўорФу шарҳи қасидаи тоӣиаҳи ибни Форз аз ӯст ва ҳам ин ашъор аз ӯст :
و هُوَ شیخ عزیز الدین محمود. از افاضل حکما و اکامل فضلا جناب شیخ نورالدین عبدالصمد نطنزی او را تربیت نموده و در زمان خود از مشایخ عرفا محسوب بوده. در علوم ظاهریه و باطنیه جامعیت داشته و تصانیف محققانه از خود در روزگار گذاشته. عشقنامه و عقل نامه و ترجمهٔ عوارف و شرح قصیدهٔ تائیه ابن فارض از اوست و هم این اشعار از اوست:
қитъа
قطعه
То туе дар миёна холӣ нест
تا تویی در میانه خالی نیست
Чеҳраи ваҳдат аз ғубори шаккӣ
چهرهٔ وحدت از غبار شکی
Гар ҳиҷоби худии барандозӣ
گر حجاب خودی براندازی
Ишқу маъшӯқ ва ошиқаст яке
عشق و معشوق و عاشق است یکی
рубоиёт
رباعیّات
Дил гуфт марои илми ладуннӣ ҳавас аст
دل گفت مرا علم لدنی هوس است
Таълимам кун ?герат бидон дастрас аст
تعلیمم کن گرت بدان دسترس است
Гуфтам ки алиф гуфт дигар гуфтам ҳеҷ
گفتم که الف گفت دگر گفتم هیچ
Дар хона агар касаст як ҳарф бас аст
در خانه اگر کس است یک حرف بس است
٭٭٭
٭٭٭
эй акси рух ту дода нури басарам
ای عکس رخ تو داده نورِ بصرم
То дар рухи ту ба нур ту ме нагарм
تا در رخ تو به نور تو مینگرم
Гуфтӣ мангар ба ғайри мо охири кӯ
گفتی منگر به غیر ما آخر کو
Ғайри ту касе ки ояд андари назарам
غیر تو کسی که آید اندر نظرم
٭٭٭
٭٭٭
эй дӯсти миёни мо ҷудоӣ то кӣ
ای دوست میان ما جدایی تا کی
Чун ман туами ин туе ва мое токӣ
چون من توام این تویی و مایی تاکی
Бо ғайрати ту маҷол ғайриӣ чу намонад
با غیرت تو مجال غیری چو نماند
Пас дар назари ин ғайри намое то кӣ
پس در نظر این غیر نمایی تا کی