Исмаши Муҳамади ҳусайн . Аслаш аз ҷӯин . Ба сабаби тўтн дар ншобўр аз аҳли ншобўри машҳур . Ба Ҳиндӯстони рафтау бодрўишони инси гирифта . Дар замони акбршоаҳ дар гҷрот вафот ёфт . Девонаш дида шуд ва чанд байтӣ аз он ҷаноб гузида шуд :
اسمش محمد حسین. اصلش از جوین. به سبب توطن در نشابور از اهل نشابور مشهور. به هندوستان رفته و بادرویشان انس گرفته. در زمان اکبرشاه در گجرات وفات یافت. دیوانش دیده شد و چند بیتی از آن جناب گزیده شد:
ғазалиёт
غزلیّات
Бигӯ Мансур аз зиндони аноолҳқи гӯ бурун ояд
بگو منصور از زندان اناالحق گو برون آید
Ки дайни ишқи зоҳргшту ботили крдмзҳб ҳо
که دین عشق ظاهرگشت و باطل کردمذهبها
Ба андаки илтифотӣ зинда дорад офариниш ро
به اندک التفاتی زنده دارد آفرینش را
Агрнозӣ кунад дар дам фурӯ резанд қолаб ҳо
اگرنازی کند در دم فرو ریزند قالبها
Шуҳуди бути зи парокандагӣам боз оварад
شهود بت ز پراکندگیم باز آورد
Далели роҳи ҳақиқат брҳмнӣаст маро
دلیل راه حقیقت برهمنی است مرا
Бар чеҳраи ҳақиқат агар мондаи парда Эй
بر چهرهٔ حقیقت اگر مانده پردهای
Ҷурми нигоҳи дидаи сӯрати парасти мост
جرم نگاه دیدهٔ صورت پرست ماست
То як дилат қабул кунад қурби ҳақи мҷу
تا یک دلت قبول کند قرب حق مجو
Сармояи қабул дар инкор олимӣ аст
سرمایهٔ قبول در انکار عالمی است
Ҳеҷ каси номаи сари бастаи мо фаҳм накард
هیچ کس نامهٔ سر بستهٔ ما فهم نکرد
На ҳамин хотима аш нест ки унвонаш нест
نه همین خاتمهاش نیست که عنوانش نیست
Сарви сомони сухани гуфтани ин ҷамъам нест
سرو سامان سخن گفتن این جمعم نیست
Паҳлавӣ ман бинишонед парешоне чанд
پهلوی من بنشانید پریشانی چند
Ҳар касе аз ту нишоне ба гумон ме гуяд
هر کسی از تو نشانی به گمان میگوید
Кас надидам ки дар базми ту муҳаррам бошад
کس ندیدم که در بزم تو محرم باشد
Ниёзорам зи худ ҳаргизи дилӣ ро
نیازارم ز خود هرگز دلی را
Ки май тарсам дар он ҷой ту бошад
که میترسم در آن جای تو باشد
Моро ба сад афсона дар хоб чу ме кардӣ
ما را به صد افسانه در خواب چو میکردی
Аз бҳрчаҳ мекардӣ бедори зи хоби аввал
از بهرچه میکردی بیدار ز خواب اول
Назар гардад ҳиҷоби онҷо ки ман дидор май байнам
نظر گردد حجاب آنجا که من دیدار میبینم
Ниҳон аз чашми зоҳирбини тамошоӣ дигар дорад
نهان از چشم ظاهربین تماشای دگر دارد
Қавмии турои зхлўту азлат талаб кунанд
قومی ترا زخلوت و عزلت طلب کنند
Ту шӯри шаҳру фитна бозор бӯда Эй
تو شور شهر و فتنهٔ بازار بودهای
Пурсиш чаҳ мекунӣ зи хатоу савоби мо
پرسش چه میکنی ز خطا و ثواب ما
Чун ҳарчӣ кардаем хабардор бӯда Эй
چون هرچه کردهایم خبردار بودهای
рубоӣ
رباعی
Рӯи ҷониби ҳақ аз ҳамаи сӯ бояд буд
رو جانب حق از همه سو باید بود
Дар кӯшиши нафии мӯ ба мӯ бояд буд
در کوشش نفی مو به مو باید بود
Аз баҳри зуҳӯри ту ниҳон карда туро
از بهر ظهور تو نهان کرده ترا
Дар сари худу зуҳӯр ӯ бояд буд
در سرّ خود و ظهور او باید بود