Ҳар бод , ки аз сӯии Бухоро ба ман ояд

هر باد، که از سوی بخارا به من آید

Бо буии гулу машку насим саман ояд

با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید

Бар ҳар зан ва ҳар мард , куҷои бурузади он бод

بر هر زن و هر مرد، کجا بروزد آن باد

Гӯйӣ : магари он боди ҳаме аз хутан ояд

گویی مگر آن باد همی از ختن آید

Неи не , зи хутани боди чуну хуш навазад ҳеҷ

نی نی، ز ختن باد چنو خوش نوزد هیچ

Кони боди ҳаме аз бар маъшӯқ ман ояд

کان باد همی از بر معشوق من آید

Ҳар шаби нигаронам ба Яман то ту броиӣ

هر شب نگرانم به یمن تا تو برآیی

Зеро ки Суҳайлӣу Суҳайл аз Яман ояд

زیرا که سهیلی و سهیل از یمن آید

Кӯшам ки : бапушам , снмо , номи ту аз халқ

کوشم که بپوشم، صنما، نام تو از خلق

То номи ту кам дар даҳан анҷуман ояд

تا نام تو کم در دهن انجمن آید

Бо ҳар ки сухан гӯям , агар хоҳам вагар не

با هرکه سخن گویم، اگر خواهم وگر نی

Аввали суханами номи ту андар даҳан ояд

اول سخنم نام تو اندر دهن آید