Зиҳии дасти вазорат аз ту бо зӯр

زهی دست وزارت از تو با زور

Надидаи чашми гетӣ чун ту дастур

ندیده چشم گیتی چون تو دستور

Рбиби аддӣну давлат эй зи роят

ربیب الدین و دولت ای ز رایت

Гирифтаи дайну давлати ҳаззи мўФўр

گرفته دین و دولت حظ موفور

Ба ту бунёди давлати сақфи мрФўъ

به تو بنیاد دولت سقف مرفوع

зи ту садри вазорати байти маъмур

ز تو صدر وزارت بیت معمور

зи адлати лашкари бедоди мхзўл

ز عدلت لشکر بیداد مخذول

зи ҳикмати рояти иқболи Мансур

ز حکمت رایت اقبال منصور

Ба дидаи хотирати имрӯзи розӣ

به دیده خاطرت امروز رازی

Ки андар парда фардост мастур

که اندر پرده فرداست مستور

Ҳамеи тобади зи нур рӯйу роят

همی تابد ز نور روی و رایت

Ҷаҳони маликро нури алии нур

جهان ملک را نور علی نور

зи ту дасти вазорати он шараф ёфт

ز تو دست وزارت آن شرف یافت

Ки Мӯсо кулем аз зрўаҳи тавр

که موسی کلیم از ذروه طور

На дар хобӣаст бахти ҳосиди ту

نه در خوابی است بخت حاسد تو

Ки бедораш кунад ҷузи нафхаи сувар

که بیدارش کند جز نفخه صور

Ба тўқиът чу шуд маншури мтўӣ

به توقیعت چو شد منشور مطوی

Ҳмонгаҳ шуд ливои ҳамди маншур

همانگه شد لوای حمد منشور

зи тўқиъи ҳумоюн ту гардад

ز توقیع همایون تو گردد

Чу аз лоҳўли деви фитнаи мдҳўр

چو از لاحول دیو فتنه مدحور

зи аҳдӣ каз таҳаккум бар қалам дошт

ز عهدی کز تحکم بر قلم داشت

НФози теғи ёзони гашти мағрур

نفاذ تیغ یازان گشت مغرور

Надидам аҳди маймунат ки дар вай

ندیدم عهد میمونت که در وی

Қаламро теғ шуд манеҳӣу маъмур

قلم را تیغ شد منهی و مأمور

Чу ояд дар латофати завқи табъат

چو آید در لطافت ذوق طبعت

Намояди нӯши наҳл аз неши занбӯр

نماید نوش نحل از نیش زنبور

Чу гардад рояти рои ту мрФўъ

چو گردد رایت رای تو مرفوع

Шавад хайли адуи мксўру мҷрўр

شود خیل عدو مکسور و مجرور

Туро зон давлат ва умраст ммдўд

ترا زان دولت و عمر است ممدود

Ки дории ҳимматӣ бар адли мқсўр

که داری همتی بر عدل مقصور

Сахои вуҷӯди ганҷии дон ки имрӯз

سخا وجود گنجی دان که امروز

Дил ва дастат бидон ганҷаст ганҷур

دل و دستت بدان گنج است گنجور

Агар соҳиби Абулқосим дар он аҳд

اگر صاحب ابوالقاسم در آن عهد

Бродӣу кифоят буд машҳур

برادی و کفایت بود مشهور

Рбиби аддӣни Абулқосим дар ин аҳд

ربیب الدین ابوالقاسم در این عهد

Тўӣӣ монанди ӯ машҳуру мазкӯр

توئی مانند او مشهور و مذکور

На чандонат макорими ҷамъи шдкон

نه چندانت مکارم جمع شدکان

Ба осонӣ буд маъдӯду маҳсӯр

به آسانی بود معدود و محصور

Чаҳ марди бошқ ва бозаст тиҳу

چه مرد باشق و باز است تیهو

Чаҳ ҳам новирд шоҳинаст ъсФўр

چه هم ناورد شاهین است عصفور

Ту фардӣ дар кифояти вар касе ро

تو فردی در کفایت ور کسی را

Ҳаме гӯйанд он қавлӣ буд зӯр

همی گویند آن قولی بود زور

Барон кофӣ набошад эътимодӣ

بران کافی نباشد اعتمادی

Басӣ бошад сияҳро номи кофур

بسی باشد سیه را نام کافور

Манам олии ҷанобатро дуъогӯ

منم عالی جنابت را دعاگو

Гар аз наздик натавонам ҳам аз давр

گر از نزدیک نتوانم هم از دور

Барон мангар ки аз нури ҷамолат

بران منگر که از نور جمالت

Ба кунҷӣ мондаам мамнӯъу маҳҷӯр

به کنجی مانده ام ممنوع و مهجور

Бибин кандар дуои давлати ту

ببین کاندر دعای دولت تو

Сухан май пурварами манзуму мансур

سخن می پرورم منظوم و منثور

Дуои некӯтарин чизеаст кон ро

دعا نیکوترین چیزی است کان را

Шуморади марди оқили ганҷи мзхўр

شمارد مرد عاقل گنج مذخور

Мубораки дони дуои гӯшаи гирон

مبارک دان دعای گوشه گیران

Ба рӯзи равшан ва шабҳои диҷўр

به روز روشن و شبهای دیجور

Ҳамеша то карямонро ба гетӣ

همیشه تا کریمان را به گیتی

Бимонад номи боқии саъии мшкўр

بماند نام باقی سعی مشکور

Мақдами бод бар ҳам ном науммат

مقدم باد بر هم نام نامت

Чу қуръон бар ҳамаи мсмўъу мأсўр

چو قرآن بر همه مسموع و مأثور

Ҳамеша дӯстонати шоду хуррам

همیشه دوستانت شاد و خرم

Ҳамеша душманони мхзўлу мақҳур

همیشه دشمنان مخذول و مقهور