Хирадманди мардӣ дар ақсои шом

خردمند مردی در اقصای شام

Гирифт аз ҷаҳони кунҷи ғории мақом

گرفت از جهان کنج غاری مقام

Ба сабраш дар он кунҷи торики ҷой

به صبرش در آن کنج تاریک جای

Ба ганҷи қаноати фурӯи рафтаи пой

به گنج قناعت فرو رفته پای

Шунидам ки номаши хдодўст буд

شنیدم که نامش خدادوست بود

Малики сиратӣ , одамии пӯст буд

ملک سیرتی، آدمی پوست بود

Бузургон ниҳоданд сар бар дараш

بزرگان نهادند سر بر درش

Ки дар менаомад ба дарҳо сараш

که در می‌نیامد به درها سرش

Таманно кунад орифи покбоз

تمنا کند عارف پاکباز

Ба дарюза аз хештани тарки оз

به دریوزه از خویشتن ترک آز

Чу ҳар соъаташ нафас гуяд бидиҳ

چو هر ساعتش نفس گوید بده

Ба хорӣ бигардонадаш даҳ ба даҳ

به خواری بگرداندش ده به ده

Дар он марз кин пери ҳушёр буд

در آن مرز کاین پیر هشیار بود

Яке марзбони ситамкор буд

یکی مرزبان ستمکار بود

Ки ҳар нотавонро ки дарёфтӣ

که هر ناتوان را که دریافتی

Ба сарпанҷагӣ панҷа бартофтӣ

به سرپنجگی پنجه برتافتی

Ҷаҳони сӯз ва бераҳмату хираи каш

جهان سوز و بی‌رحمت و خیره‌کش

зи талхяш рӯй ҷаҳонии турш

ز تلخیش روی جهانی ترش

Гуруҳе бирафтанд аз он зулму ор

گروهی برفتند از آن ظلم و عار

Ббрднди номи бадаш дар диёр

ببردند نام بدش در دیار

Гуруҳе бимонаданд мискину риш

گروهی بماندند مسکین و ریش

Пас чарха нафрин гирифтанд пеш

پس چرخه نفرین گرفتند پیش

Яди зулм ҷое ки гардад дароз

ید ظلم جایی که گردد دراز

Набинӣ лаби мардум аз хандаи боз

نبینی لب مردم از خنده باز

Ба дидор шайх омадӣ гоҳи гоҳ

به دیدار شیخ آمدی گاه گاه

Хдодўст дар вай накардӣ нигоҳ

خدادوست در وی نکردی نگاه

Малик навбатӣ гуфташ : эй некбахт

ملک نوبتی گفتش: ای نیکبخت

Ба нафрати зи ман дар макаш рӯй сахт

به نفرت ز من در مکش روی سخت

Маро бо ту донеи сар дӯстӣ аст

مرا با تو دانی سر دوستی است

Туро душманӣ бо ман аз баҳр чист ?

تو را دشمنی با من از بهر چیست؟

Гирифтам ки солори кишвари ним

گرفتم که سالار کشور نیم

Ба иззати зи дарвеши камтари ним

به عزت ز درویش کمتر نیم

Нагӯям фазилати нуҳум бар касе

نگویم فضیلت نهم بر کسی

Чунон бош бо ман ки бо ҳар касе

چنان باش با من که با هر کسی

Шунид ин сухани обиди ҳӯшёр

شنید این سخن عابد هوشیار

Бар ошуфт ва гуфт : эй малик , ҳуши дор

بر آشفت و گفت: ای ملک، هوش دار

Вуҷӯдати парешонеи халқ аз ӯст

وجودت پریشانی خلق از اوست

Надорам парешонеи халқи дӯст

ندارم پریشانی خلق دوست

Ту бо он ки ман дӯстам , душманӣ

تو با آن که من دوستم، دشمنی

Нпндормти дӯстдори манӣ

نپندارمت دوستدار منی

Чаро дӯст дорам ба ботили миннат

چرا دوست دارم به باطل منت

Чу донам ки дорад худои душманат ?

چو دانم که دارد خدا دشمنت؟

Мадаи бӯса бар дасти ман дўстўор

مده بوسه بر دست من دوستوار

Бирав дӯстдорони ман дӯсти дор

برو دوستداران من دوست دار

Хдодўстро гар бадаранд пӯст

خدادوست را گر بدرند پوست

Нахоҳад шудани душмани дӯст , дӯст

نخواهد شدن دشمن دوست، دوست

Аҷаб дорам аз хоби он сангдил

عجب دارم از خواب آن سنگدل

Ки халқии бхсбнд аз ӯ тнгдл

که خلقی بخسبند از او تنگدل